Longlegs (2024)

Θρίλερ της Black Bear σε σκηνοθεσία Όζγκουντ Πέρκινς, με τους Μάικα Μονρό, Μπλαιρ Άντεργουντ, Αλίσια Γουίτ, Νίκολας Κέητζ.

Η Λη Χάρκερ, μια νέα πράκτορας του FBI, προικισμένη με αισθητηριακή ευαισθησία, αναλαμβάνει την υπόθεση του μυστηριώδους Longlegs, ενός κατά συρροή δολοφόνου, υπεύθυνου για την εξόντωση ολόκληρων οικογενειών κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών. Το μοναδικό στοιχείο που πιστοποιεί την ύπαρξή του, καθώς στοιχεία και DNA δεν επιβεβαιώνουν την παρουσία του στον χώρο των εγκλημάτων, είναι οι επιστολές -όλες γραμμένες σε κώδικα- που αφήνει πίσω του, με την υπογραφή του. Φαίνεται όμως πως για τον Longlegs η εμπλοκή της Χάρκερ στην υπόθεση αποτελεί ενδιαφέρουσα τροπή καθώς δεν αργεί να επικοινωνήσει μαζί της, αφήνοντάς της τη λύση για την αποκωδικοποίηση των επιστολών.

Ενδιαφέρον, σοβαρών προθέσεων και χαρακτηριστικής αισθητικής αστυνομικό θρίλερ -στα όρια της ταινίας τρόμου- που προτείνει μια διαφορετική αντίληψη και έναν καλοδουλεμένο κινηματογραφικό χειρισμό στο τόσο ταλαιπωρημένο από τις πρόσφατες προκάτ παραγωγές του είδους. Έχοντας να προτάξει ένα καλογραμμένο -και αλλόκοτο- σενάριο, ο Όζγκουντ Πέρκινς σκηνοθετεί με επίγνωση την ιστορία που ο ίδιος έγραψε, πλάθοντας ένα vintage '90s κλίμα αρκούντως κλειστοφοβικό και απειλητικό, μέσα στη γαλήνη της αμερικανικής υπαίθρου, την οποία μετατρέπει σε τόπο ζοφερό. Καθοδηγώντας ρεαλιστικά αλλά και με κατατονικούς υπαινιγμούς τη Μάικα Μονρό στον ρόλο της αλλόκοτης και αποφασισμένης να φτάσει στη λύση του μυστηρίου Λη Χάρκερ, απεικονίζει στον χαρακτήρα της χωρίς πολλά-πολλά τον πόνο του παρελθόντος και ενδεχομένως τα προσωπικά της τραύματα που την οδήγησαν έως εκεί. Το πολύ ενδιαφέρον στο "Longlegs" είναι η διαρκής αγωνία που παραμονεύει σε κάθε σκηνή, μέσα από την επιβλητική φωτογραφία του Άντρες Αρότσι και τη μουσική (ή την απουσία της) που υπογράφει ο Έλβις Πέρκινς, με αποτέλεσμα να μη χρειάζονται άσκοπες τρομάρες και "μπαμ-μπουμ" για να πεταχτούμε από την πολυθρόνα μας, καθώς ούτως ή άλλως η ταινία μάς απορροφά στον σκοτεινό της κόσμο, που υπαινίσσεται περισσότερο gore από όσο δείχνει -και πιστέψτε με, είναι πολύ πιο άγριο αυτό. Ο Νίκολας Κέητζ εύκολα κερδίζει τις εντυπώσεις σε έναν ρόλο ακραίο του κερατά, ενώ μέχρι και το τελευταίο σχεδόν καρέ δεν είσαι απόλυτα σίγουρος για την έκβαση της ιστορίας. Εφιαλτικό και ενδιαφέρον από την αρχή μέχρι το φινάλε.

Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Facebook και στο Instagram.