Θέατρο - Όρνιθες (2026)

"Όρνιθες" του Αριστοφάνη, διασκευή-σκηνοθεσία: Αικατερίνη Παπαγεωργίου, από το Θεατρικό Εργαστήρι Κρατουμένων στο Σωφρονιστικό Κατάστημα Κορυδαλλού Ι.

Είχα τη ευκαιρία, τη χαρά και την τιμή να είμαι καλεσμένος για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στην παράσταση που διοργανώθηκε από το  Θεατρικό Εργαστήρι Κρατουμένων στο Σωφρονιστικό Κατάστημα Κορυδαλλού Ι, του οποίου ηγείται με όλη της την ψυχή η Αικατερίνη Παπαγεωργίου. Κι αν πέρυσι, την πρώτη φορά που βρέθηκα μπροστά σε αυτό το πλήρες συναισθήματος και θεατρικότητας εγχείρημα, νόμισα εσφαλμένα πως ήταν η συνθήκη που με συγκλόνισε, την Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2026 αποδείχθηκε πως το αποτέλεσμα υπερβαίνει τη συνθήκη και αναδεικνύεται ατόφιο, σε όλο του το μεγαλείο, να πιστοποιεί πως το θέατρο είναι λύτρωση.

Με Αριστοφάνη καταπιάστηκε και φέτος η Αικατερίνη Παπαγεωργίου, με τους "Όρνιθες", διασκευασμένους εμπνευσμένα και δοσμένους με χιούμορ, ρυθμό, σάτιρα και σπαρακτική ειλικρίνεια που συχνά εκλείπουν από επαγγελματικές παραστάσεις. Δεν είναι η προσπάθεια ή η ιδέα που χειροκροτείς ολόθερμα στο φινάλε, αλλά μια ολοκληρωμένη παράσταση -έστω με ερασιτέχνες ηθοποιούς- η οποία θα μπορούσε να σταθεί -ελαφρώς παραλλαγμένη- σε κάποιο θεατρικό σανίδι της σαιζόν. Μάλλον εκεί έγκειται η μαγεία και το μεγαλείο της κάθαρσης που εισπράττω κάθε φορά που περνάω τις πύλες του Κορυδαλλού: πως κόντρα στη συνθήκη, στον τόπο και στην καθ' οιονδήποτε τρόπο δέσμευση, αυτό που εν τέλει παρακολουθείς είναι Θέατρο. Κατά συνέπεια αυτό εισπράττουν και οι συμμετέχοντες στον θίασο του Εργαστηρίου, έτσι όπως αναγνωρίζουν τη συνθήκη μιας ολοκληρωμένης και με άποψη δουλειάς, της οποίας γίνονται σταδιακά αναπόσπαστο και αναγκαίο μέλος.

Επί πλέον είναι η συνθήκη της πραγματικότητας, η οποία συνυπάρχει με τη θεατρική δράση, έτσι όπως αναδύεται μέσα από συγκεκριμένες φράσεις και στιγμές της διασκευής του κειμένου του Αριστοφάνη, όχι για να θυμίσει τη σχέση ή την απόσταση μεταξύ ηθοποιών και θεατών αλλά για να την τιμήσει, χωρίς κραυγές και χωρίς ίχνος διδακτισμού. Είναι αυτή η ανταλλαγή της πραγματικότητας των δύο πλευρών που συντελεί στην καλλιτεχνική ώσμωση του εγχειρήματος, προσδίδοντάς του υπαρξιακή και συναισθηματική υπεραξία. Και μάλλον κανείς δεν θα μπορούσε να περιγράψει καλύτερα αυτή τη στιγμή της ιερής θεατρικής αντίληψης και υπέρβασης από τον ίδιο τον Αριστοφάνη: "Είναι αυτή η στιγμή. Το γέλιο που ακούγεται. Το σώμα που κινείται. Η καρδιά που χτυπά. Κι αν αύριο ο ουρανός σκοτεινιάσει, θα θυμόμαστε πως κάποτε φτιάξαμε μια πόλη στον αέρα και μάθαμε να πετάμε. Τραγουδήστε! Χορέψτε! Η ζωή είναι μικρή και ο ουρανός μεγάλος".

Συναρπαστικό το δόσιμο των ηθοποιών του θιάσου στο σύνολό τους, αλλά και του αγαπημένου Φάνη Μιλλεούνη, ο οποίος πέραν των ευθυνών που είχε αναλάβει για το στήσιμο της παράστασης με ό,τι αυτό σημαίνει, κλήθηκε να αναλάβει και έναν πρωταγωνιστικό ρόλο την τελευταία στιγμή, καθώς ο ηθοποιός που επρόκειτο να τον ερμηνεύσει, αποφυλακίστηκε. Κι αυτή μπορεί να ήταν και η πιο ευχάριστη νότα της μαγικής βραδιάς. Συγχαρητήρια και πολλά ευχαριστώ.

Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Instagram.