Πες τα... βρωμόστομε! (1983)

Κωμωδία της Γ. Καραγιάννης & Σια σε σκηνοθεσία Ερρίκου Θαλασσινού, με τους Στάθη Ψάλτη, Καίτη Φίνου, Νίκο Ρίζο, Δέσποινα Στυλιανοπούλου, Θάνο Παπαδόπουλο, Θάλεια Παπάζογλου.

Άνθρωπος τίμιος, εργατικός και με βαθιά κατανόηση, ο Στάθης παλεύει να τα φέρει βόλτα στη ζωή με τη δουλειά του και τους ανθρώπους. Μένει μαζί με τους θείους του που στέκουν πάντα στο πλευρό του, όμως ακόμα κι αυτοί είναι φορές που δεν τον αντέχουν. Ο Στάθης, βλέπετε, έχει ένα ελάττωμα: δεν κρατάει το στόμα του κλειστό κάθε φορά που βλέπει μπροστά του την αδικία. Οπότε, το ανοίγει και όποιον πάρει ο Χάρος, που συνήθως δηλαδή παίρνει τον ίδιο, αφού η "ειλικρίνειά" του δεν εκτιμάται από τα αφεντικά του, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να στεριώσει σε δουλειά. Όλα όμως φαίνεται να αλλάζουν καθώς η γνωριμία του με μια γοητευτική αεροσυνοδό θα μαλακώσει την ψυχούλα του και θα λιγοστέψει την ανάγκη του να τους στολίζει όλους με την πρώτη ευκαιρία. Για πόσο καιρό, όμως, θα μπορέσει να αντέξει;

Από τις μεγάλες επιτυχίες του Στάθη Ψάλτη εκείνα τα χρόνια, ο οποίος έτσι κι αλλιώς γέμιζε τις αίθουσες. Άλλωστε δεν ήταν η εκάστοτε ταινία του που ενδιέφερε το κοινό, αλλά αυτός ο ίδιος, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι να λένε "πάμε να δούμε Ψάλτη", έτσι γενικόλογα. Χωρίς να σημαίνει πως οι συγκεκριμένες ταινίες έγιναν καλύτερες μέσα στα χρόνια, παρακολουθώντας τις ξανά σήμερα, μπορείς εύκολα να καταλάβεις τον λόγο της δύναμής τους, ο οποίος δεν είναι άλλος από τον... Στάθη Ψάλτη. Η εξαιρετική του αμεσότητα και η ικανότητά του να βρίζει χωρίς να ενοχλεί ή να σοκάρει αλλά και η τρελή ψευδαίσθηση του ερωτεύσιμου άντρα που μπορούσε να πλασάρει ως κάτι το απόλυτα φυσιολογικό, έπλαθαν μα πολύ αγαπητή περσόνα που σε κάποιο άλλο κινηματογραφικό σύμπαν θα μπορούσε να είναι διακριτή και επαναλαμβανόμενη... Κάτι σαν τον έλληνα μίστερ Μπην, αν γίνομαι κατανοητός. Δεδομένου επίσης πως οι δικές του ταινίες ήταν σαφώς ανώτερες και πιο αστείες από εκείνες του Σωτήρη Μουστάκα, για παράδειγμα, αναδείχθηκε σε μέγκα σταρ αλλά και σε αναγνωρίσιμη φάτσα της διπλανής πόρτας. Προσθέστε στην εξίσωση τη σύμβαση της συγκεκριμένης ταινίας, η οποία θίγει με επιθεωρησιακού τύπου αστεία τα κακώς κείμενα της εποχής και θα καταλάβετε τον λόγο που τα σινεμά -υπό τις συνθήκες της εποχής πάντα- γέμιζαν ασφυκτικά.

Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Instagram.