Λατέρνα, φτώχεια και γαρύφαλλο (1957) (Α/Μ)

Δραματική κομεντί της Finos σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου, με τους Μίμη Φωτόπουλο, Βασίλη Αυλωνίτη, Τζένη Καρέζη, Νίκο Φέρμα, Λαυρέντη Διανέλλο.

Έχουν περάσει χρόνια από το τέλος του "Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο" και ο Πετράκης και ο Παυλάρας έχουν επιστρέψει στους δρόμους με τη λατέρνα τους. Τα λεφτά που είχαν πάρει από τον πατέρα της Καίτης, επειδή τη βοήθησαν και την προστάτευσαν, τα έχουν ήδη φάει, οπότε βιοπορίζονται όπως όπως με τον μοναδικό τρόπο που γνωρίζουν. Μόνο που η κατάσταση δεν είναι πλέον και τόσο καλή. Τα λεφτά δεν φτάνουν ούτε για το νοίκι του φτωχόσπιτου που μένουν και σαν να μην ήταν αυτό αρκετό, ο Παυλάρας αντιμετωπίζει πρόβλημα με την καρδιά του. Μετά την επέμβαση, η ανάρρωσή του δεν πηγαίνει και τόσο καλά και μοναδικός τρόπος να βρεθούν τα χρήματα για τη φαρμακευτική αγωγή αλλά και για τα καθημερινά τους έξοδα είναι να πουλήσουν τη λατέρνα.

Πρόκειται για το πρώτο sequel του ελληνικού κινηματογράφου, γυρισμένο κατά παραγγελία από τον ίδιο τον Φίνο, που ζήτησε από το Αλέκο Σακελλάριο να γράψει ένα νέο σενάριο για τους ίδιους ήρωες, μετά την τεράστια επιτυχία της πρώτης ταινίας. Το μεγάλο επίτευγμα του εμπνευσμένου συγγραφέα και σκηνοθέτη δεν ήταν απλά πως έγραψε ένα δεύτερο κεφάλαιο, αλλά πως τόλμησε να πάει το μαχαίρι λίγο πιο βαθιά, να αφήσει πιο πίσω την "Καίτη" της Τζένης Καρέζη και να επικεντρωθεί στους δύο βασικούς χαρακτήρες, με μάλιστα τόνο περισσότερο δραματικό. Η σκληρή καθημερινότητα του Πετράκη και του Παυλάρα, μπορεί να είναι διανθισμένη με την ειλικρινή ανθρωπιά του μικρόκοσμου όπου κινούνται, όμως δεν παύει να είναι σκοτεινή και βαθιά ρεαλιστική. Έχει σπουδαίες σκηνές το "Γαρύφαλλο", ειδικά εκείνη στο παλαιοπωλείο, όταν η Τζένη Καρέζη ανακαλύπτει την παρατημένη λατέρνα, αλλά και την αρχική σκηνή στο καπηλειό, όταν με δυο τρεις ατάκες και τέσσερα πέντε πλάνα ο Σακελλάριος περιγράφει τη γειτονιά, τον χρόνο και τις συνθήκες με ουσιωδώς κινηματογραφικό τρόπο χωρίς ίχνος φλυαρίας. Αξέχαστη παραμένει επίσης η σκηνή με το όνειρο του Παυλάρα, όπου βλέπει 200 μαυροφορεμένες τσιγγάνες να θάβουν τη λατέρνα που έχασε τη φωνή της, καθώς και το πέρασμα του Γιώργου Γαβριηλίδη στα πρόθυρα νευρικής κρίσης όταν ακούει το τραγούδι "Γαρύφαλλο στ' αυτί", με τον Σακελλάριο να αποτελεί τον πρώτο σκηνοθέτη που --με σημερινούς όρους- τρολάρισε τον ίδιο του τον εαυτό. Η μουσική του Μάνου Χατζηδάκι γεννά νέες επιτυχίες ενώ η ενορχήστρωση στο μουσικό θέμα των τίτλων έναρξης είναι χολυγουντιανού επιπέδου, για Όσκαρ. Με αυτά και με εκείνα, το "Γαρύφαλλο" έκανε περίπου τα ίδια εισιτήρια με το "Φιλότιμο" και παρ' ότι "sequel" έχει τη δική του καλλιτεχνική αξία.

Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Instagram.