Butterflies Are Free (1972)

Ελληνικός τίτλος: Οι πεταλούδες είναι ελεύθερες

Δραματική κομεντί της Columbia σε σκηνοθεσία Μίλτον Κατσέλας, με τους Γκόλντι Χων, Έντουαρντ Άλμπερτ, Εϊλήν Χέκαρτ, Πωλ Μάικλ Γκλέηζερ, Μάικλ Γουώρεν.

Το μόνο που θέλει από τη ζωή του ο Ντον Μπέηκερ είναι ένα δικό σου σπίτι. Μολονότι τυφλός εκ γενετής, ποτέ του δεν έπαψε να διεκδικεί την ανεξαρτησία του, με αποτέλεσμα αυτή τη φορά να πείσει την υπερ-προστατευτική μητέρα του να του επιτρέψει -έστω και δοκιμαστικά για δύο μήνες- να μείνει μόνος τους στο Σαν Φραντσίσκο. Μόλις 20 ετών ο Ντον, τραγουδοποιός με όραμα, συναντά στο νέο του διαμέρισμα τη γειτόνισσα από δίπλα, την Τζιλ Τάννερ, μια μπασμένη στη ζωή από μικρή κοπέλα, που μόλις στα 19 της έχει προλάβει να παντρευτεί, να χωρίσει μετά από έξι μέρες αλλά και να ορκιστεί στον εαυτό της να αποφεύγει τις δεσμεύσεις καθώς διαπίστωσε πως μόνο πόνο προκαλούν στους ανθρώπους.

Ο Λέοναρντ Γκερς ξαναγράφει για τη μεγάλη οθόνη τη μεγάλη του θεατρική επιτυχία που είχε κάνει πρεμιέρα τρία χρόνια νωρίτερα στο Μπρόντγουέυ όπου παρέμεινε για 1.128 παραστάσεις. Αυτή τη φορά, η δράση μεταφέρεται από το Μανχάταν στο ηλιόλουστο και πιο ανέμελο Σαν Φραντσίσκο και ο Γκερς αποδεικνύει τη συγγραφική του δεινότητα καθώς μεταφέρει έτσι όπως πρέπει ακριβώς τη δράση από το σανίδι στην οθόνη. Με ένα χαρισματικό καστ στη διάθεση των δημιουργών, η ταινία απογειώνεται από τη σκηνοθετική ματιά του ελληνοαμερικανού και όχι ιδιαίτερα γνωστού Μίλτον Κατσέλας που εδώ υπογράφει την πρώτη του κινηματογραφική ταινία [για την ιστορία, γύρισε μόλις τέσσερις].

Το σενάριο είναι όμως όλα τα λεφτά, καθώς στη διασκευή του αποκτά κινηματογραφικό λόγο και οντότητα και δίνει την ευκαιρία στην Γκόλντι Χων να λάμψει και στον Έντουαρντ Άλμπερτ να μας χαρίσει έναν από τους αθώα σέξυ και αξιαγάπητους κινηματογραφικούς ρόλους. Αξιοπερίεργο αποτελεί πως ούτε εκείνος έκανε σπουδαία καριέρα στο σινεμά, αφού λίγο μετά από τούτην εδώ την ταινία πέρασε και έμεινε κυρίως στην τηλεόραση, ενώ στη μεγάλη οθόνη επέστρεφε με ταινίες β' διαλογής. Άγνωσται αι βουλαί των ανθρώπων και των στούντιο. Εξαιρετική, αξέχαστη και αυτή που κλέβει την παράσταση -ή μάλλον, την ταινία, για να ακριβολογούμε- είναι η Εϊλήν Χέκαρτ που υποδύεται με ερμηνευτική και συναισθηματική ακρίβεια τη μητέρα του Ντον που έρχεται στο διαμέρισμα για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Φέρνει ανατριχίλες η εμφάνισή της, πιστέψτε με. 

Η Columbia επιβεβαιώνει την τόλμη της να αποτελεί το -ας πούμε- "εναλλακτικό" major στούντιο του Χόλυγουντ, ρισκάροντας με αμφίσημα θέματα και χαρακτήρες σε μια συσκευασία φιλική προς τον μέσο αμερικανό θεατή. Οι κριτικοί της εποχής, μολονότι εν γένει το συμπάθησαν, το αντιμετώπισαν ταυτόχρονα και με μια ξινίλα, χρησιμοποιώντας λέξεις όπως "επιπόλαιο" ή "επιφανειακό". Η ιστορία τούς διέψευσε, το φιλμ αγαπήθηκε και παρέμεινε φρέσκο και λαμπερό, η Ακαδημία το τίμησε με τρεις υποψηφιότητες για Όσκαρ [η Χέκαρτ κέρδισε επάξια το Β' Γυναικείου] ενώ η δημοφιλία του διατήρησε και το θεατρικό ζωντανό στις σκηνές όλου του κόσμου.

Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Instagram.