Θέατρο -Ένα μωρό για τρεις (2026)
"Ένα μωρό για τρεις" της Κολίν Σερρώ, σκηνοθεσία-απόδοση: Θέμις Μαρσέλλου, πρωταγωνιστούν: Διονύσης Ατζαράκης, Ζήσης Ρούμπος, Χάρης Χιώτης, Ελένη Καρακάση, Μαρία Βασιλάτου, Πέτρος Ιωάννου, Μαριλένα Λιακοπούλου.
Τρεις εργένηδες φίλοι που μοιράζονται ένα διαμέρισμα στην Αθήνα, βλέπουν τη ζωή τους να έρχεται τα πάνω-κάτω, όταν κάποιο πρωί ανακαλύπτουν ένα μωρό στην πόρτα τους. Το σημείωμα μέσα στο καλαθάκι του έγραφε πως είναι η Μαρία, η κόρη του Ζαχαρία, ενός εκ των τριών, ο οποίος εκείνη τη δεδομένη στιγμή ταξίδευε στην Ιαπωνία όπου θα σκηνοθετούσε Πίντερ. Η μαμά του παιδιού έπρεπε να δοκιμάσει την τύχη της στις ΗΠΑ, οπότε πλέον η μικρή έγινε ευθύνη του Μιχάλη και του Πέτρου, που δεν ξέρουν τι να κάνουν. Στο μεταξύ, μπλέκουν και με κάποιους εμπόρους ναρκωτικών όταν βρίσκεται στην κατοχή τους ένα πακέτο που έπρεπε να τους το παραδώσουν τρεις ημέρες αργότερα.
Μεγάλη κινηματογραφική επιτυχία στη Γαλλία το 1985, η ταινία "Τρεις εργένηδες κι ένα μωρό" όχι μόνο έκανε 10.251.813 εισιτήρια στην Α' Προβολή όπου παρέμεινε στους κινηματογράφους για 81 συνεχόμενες εβδομάδες, όχι μόνο θριάμβευσε στα Σεζάρ με έξι υποψηφιότητες και τρία βραβεία, αλλά βρέθηκε επίσης να φιγουράρει στις υποψήφιες ταινίες για Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας. Με αυτά και με εκείνα, η Touchstone της Disney αγοράζει τα δικαιώματα για το αμερικανικό remake "Ένα μωρό για τρεις" που επίσης έσπασε ταμεία διεθνώς το 1987. To 2018 η ίδια η Κολίν Σερρώ το διασκευάζει για το θέατρο και κάπως έτσι φτάσαμε μέχρι την οδό Δεριγνύ και το θέατρο Αθηνά το καλοκαίρι του 2026. Επί τέλους, καλό, ψυχαγωγικό θέατρο θα πω συνοπτικά, νοσταλγώντας όπως κάνω πολύ συχνά, τα αλλοτινά, αγαπημένα, ψυχαγωγικά θεατρικά καλοκαίρια της Αθήνας που χάθηκαν μαζί με τόσα θερινά θέατρα.
Το "Ένα μωρό για τρεις", πέραν της ψυχαγωγικής του αξίας και της πρότασης που καταθέτει για μια αξιοπρεπή, φροντισμένη και πλούσια σε θέαμα καλοκαιρινή θεατρική έξοδο για όλη την οικογένεια, πιστοποιεί αυτό που έγραψα σχετικά πρόσφατα για τη σκηνοθέτιδά του, τη Θέμιδα Μαρσέλλου: πως έχει μεγάλο ταλέντο και άνεση στις διασκευές και εξαιρετική ματιά και ρυθμό στη σκηνοθεσία συνόλου. Το κείμενο στην παράσταση ρέει με σωστά ελληνικά και φροντισμένο χιούμορ που δεν ξεπέφτει σε ευκολίες, προσαρμόζοντας τα αστεία και τη συνθήκη στα καθ' ημάς, στοιχεία που διατηρεί και στη σκηνοθεσία της. Το χιούμορ κυριαρχεί, μαζί με κάμποσα υπονοούμενα αλλά δεν γίνεται ποτέ φτηνό, ενώ οι made in Greece αναφορές έχουν νόημα και εξυπηρετούν το περιεχόμενο. Κορυφαίες οι δύο σκηνές στο φαρμακείο, για εμένα.
Έχοντας στα χέρια της τρεις έμπειρους κωμικούς κατορθώνει να βρει τη χρυσή τομή στη σκηνοθεσία τους ώστε και να βγάλουν ρόλους και χαρακτήρες -στον βαθμό που χρειάζεται, τουλάχιστον- αλλά και να εκμεταλλευθεί την άνεση και την αμεσότητα στην επαφή τους με το κοινό, χωρίς όμως να την καθιστά κυρίαρχη. Οι ρόλοι είναι περιχαρακωμένοι από το κείμενο και τη σκηνοθεσία και δεν επιτρέπει -δήθεν αυθόρμητους- αυτοσχεδιασμούς, τύπου "περνάμε τόσο καλά που σκάμε στα γέλια επί σκηνής", κι αυτό στο προσωπικό μου καλεντάρι έχει τη μεγαλύτερη αξία. Ως αποτέλεσμα, ο Διονύσης Ατζαράκης μένει πιστός στον ρόλο του πιο σοβαρού εκ των τριών φίλων, του Μιχάλη, έξυπνα όμως χρησιμοποιώντας και την κωμική του μανιέρα και τον καταιγιστικό λόγο του. Ομοίως, ο πιο εκρηκτικός Πέτρος του Ζήση Ρούμπου δεν χάνει ποτέ το μέτρο ακόμα και στις ακραίες του στιγμές και ο Χάρης Χιώτης προσφέρει ακόμα μεγαλύτερο συναίσθημα και κουτοπονηριά στον ρόλο του ανεύθυνου Ζαχαρία. Το βασικό καστ συμπληρώνει με εμπειρία, σκηνική παρουσία και φωνή η Ελένη Καρακάση στον ρόλο της ελληνίδας μάνας -του Ζαχαρία.
Εύσημα και στην παραγωγή που ξεφεύγει πλήρως από τη λογική "καλοκαίρι είναι, έλα να κάνουμε κάτι απλό και εύκολο". Το περιστρεφόμενο σκηνικό της Μαρίας Φιλίππου είναι από αυτά που λες "μεγάλης παραγωγής" κατασκευασμένο με λεπτομέρεια και σχεδιασμένο λειτουργικά για κάθε μία σκηνή που διαδραματίζεται εκτός του διαμερίσματος. Παρέα με τους φωτισμούς του Περικλή Μαθιέλλη και τις μουσικές επιλογές του Ιάσονα Γουάστωρ, η παράσταση αποκτά κινηματογραφικό ρυθμό και ετοιμότητα, ειδικά στις σεκάνς των κολλάζ, τον οποίο χάνει λίγο εκεί προς το τέλος, όταν αρχίζουν τα συγκινητικά, αλλά αυτό είναι θέμα του ίδιου του έργου και όχι του συγκεκριμένου ανεβάσματος. Υπέροχη η αίσθηση της ανοιχτής οροφής του θεάτρου που θυμίζει αγαπημένα καλοκαίρια στην Αθήνα -και στο Αθηνά- αχρείαστη κατ' εμέ η χρήση των χειλόφωνων, ειδικά μάλιστα όταν ο ήχος παίζει σε ένταση πιο δυνατή από όσο απαιτούν ο χώρος και η παράσταση.
Αθηνά
Παραστάσεις: Τετάρτη έως Κυριακή στις 21:00.
Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Instagram.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου