Le Mohican (2024)

Ελληνικός τίτλος: Ο Μοϊκανός

Δραματική περιπέτεια της Be For Films σε σκηνοθεσία Φρεντερίκ Φαρουτσί, με τους Αλεξίς Μανεντί, Μαρά Τακέν, Τεό Φριμιγκατσί, Πωλ Γκαράτ.

Ένα κύκλωμα μαφίας αγοράζει όσο-όσο παραθαλάσσιες εκτάσεις στην Κορσική, παρ' ό,τι έχουν χαρακτηριστεί μη οικοδομήσιμες. Όταν μέλη της οργάνωσης προσεγγίζουν τον Ζοζέφ, έναν από τους τελευταίους εναπομείναντες γιδοβοσκούς που κατέχει παραθαλάσσια γη και του προσφέρουν €300.000, εκείνος αρνείται, λέγοντάς τους πως εκεί είναι το σπίτι του και πως αν το πουλήσει δεν θα έχει ούτε πού να πάει ούτε τι να κάνει. Οι πιέσεις συνεχίζονται κι όταν τα πράγματα βγαίνουν εκτός ελέγχου, ο Ζοζέφ καταλήγειι φυγάς, ύποπτος για φόνο. Η μοναδική που μπορεί να τον βοηθήσει είναι η ανιψιά του, που έχει πάει στο νησί για διακοπές, της οποίας οι αναρτήσεις λειτουργούν ως έναυσμα για το κίνημα #Μοϊκανός που όχι μόνο προσπαθεί να αποδείξει την αθωότητά του αλλά και να ξεσκεπάσει το κύκλωμα πίσω από τα παράνομα κτίσματα.

Ενδιαφέρουσα, καλογυρισμένη, με άποψη αλλά και αμήχανη ταινία, καθώς δεν αποφασίζει μέχρι τέλους το είδος που θέλει να εξυπηρετήσει. Η βία, οι εκτελέσεις, οι εκβιασμοί και οι καταδιώξεις σαφώς θα μπορούσαν να την αναδείξουν σε μια ξεκάθαρη περιπέτεια με πολιτική-δραματική υπόσταση, όμως εδώ δίνεται υπερβάλλουσα έμφαση στους ανθρώπους και στις εσωτερικές τους συγκρούσεις. Το σενάριο που υπογράφει ο σκηνοθέτης Φρεντερίκ Φαρουτσί, εστιάζει σε πρόσωπα και συμπεριφορές, παράγοντα που προάγει και στη σκηνοθεσία του, με την αγαθή και καλοσυνάτη έκφραση του "Ζοζέφ" [πολύ καλός ο Αλεξίς Μανεντί] να ορίζει το και το ύφος όλης της ταινίας. Μόνο που όταν ο Μοϊκανός τρέχει για να κρυφτεί, η κάμερα "μένει πίσω", κυριολεκτικά και μεταφορικά, κρατώντας μια απόσταση από τη δράση και πιέζοντας τον ρυθμό προς τα κάτω. Την ίδια στιγμή, όμως, οφείλω να ομολογήσω πως αυτή η αποστασιοποίηση ενισχύει την άδικη βία της μαφίας, καθώς οι εκάστοτε εκτελεστές παρουσιάζονται ως φυσιολογικοί, καθημερινοί άνθρωποι της διπλανής πόρτας, απογυμνωμένοι όμως από κάθε συναίσθημα και αντίληψη της αξίας της ζωής. Εκεί όπου η δράση υστερεί, έρχεται η η φωτογραφία της Ζαν Λαπουαρί να αναλάβει τα πρωτεία, ενώ εύσημα αξίζουν και στον υπεύθυνο κάστινγκ για την επιλογή των ηθοποιών. Έχει ενδιαφέρον, ηθικό βάρος και μια ειλικρίνεια από την αρχή μέχρι το τέλος ο "Μοϊκανός" που προκαλεί την ταύτιση και κρατά το ενδιαφέρον αμείωτο. Βραβείο Κοινού στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, όπου ήταν και υποψήφιος για Χρυσό Αλέξανδρο στην κατηγορία Meet the Neighbors".

Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Instagram.