Maestro(s) (2022)

Ελληνικός τίτλος: (Α)συμφωνίες

Δραματική ταινία της Orange σε σκηνοθεσία Μπρουνό Σις, με τους Υβάν Ατάλ, Πιερ Αρντιτί, Μιου-Μιου, Καρολίν Ανγκλάντ, Πασκάλ Αρμπιγιό, Νιλς Οτενέν-Ζιράρ.

Ο Φρανσουά Ντυμάρ και ο γιος του ο Ντενί είναι αμφότεροι αναγνωρισμένοι διευθυντές ορχήστρας με μεγάλη καριέρα και βραβεία στο ενεργητικό τους. Ποτέ όμως το κοινό του πάθος και η αφοσίωση στη μουσική δεν κατόρθωσαν να τους φέρουν κοντά. Η προσωπική τους κόντρα οδηγεί σε απογοήτευση, περιφρόνηση και εν μέρει ζήλεια κάθε φορά που ο ένας καταφέρνει κάτι νωρίτερα από τον άλλον. Και κάπως έτσι, όταν ο Ντενί βραβεύεται στα Victoires Κλασικής Μουσικής, ο πατέρας του που θεωρεί το βραβείο ένα απλό τηλεοπτικό γεγονός, δέχεται τηλεφώνημα από τη Διοίκηση της Σκάλας του Μιλάνου στο οποίο του ανακοινώνουν πως επιθυμούν να αναλάβει εκείνος τη διεύθυνση ορχήστρας της όπερας από την επόμενη σαιζόν. Κι ενόσω είναι σειρά του γιου να περάσει κρίση ζήλειας, αποκαλύπτεται πως η γραμματέας του Διευθυντή της Σκάλας έμπλεξε τα μικρά ονόματα των Ντυμάρ και τηλεφώνησε για τη θέση στον πατέρα αντί για τον γιο.

Η ενδιαφέρουσα ιδέα, ο εντυπωσιακός κόσμος της κλασικής μουσικής και το πολύ καλό καστ δεν είναι αρκετά για να σώσουν την ταινία από την επίπεδη και άνευρη αφήγηση. Η κόντρα ανάμεσα σε πατέρα και γιο συνδυαστικά με το λάθος τηλεφώνημα στον λάθος άνθρωπο σε προδιαθέτουν για ένα συγκρουσιακό ψυχόδραμα με έντονες στιγμές, όμως τελικά παρακολουθείς μια ιστορία "ενηλικίωσης" και συγχώρεσης, χωρίς καλά-καλά να έχεις καταλάβει ποιο ήταν το πρόβλημα εξ αρχής. Με τους λόγους της κόντρας των δύο ανδρών να μην εξηγούνται ποτέ, η μεταξύ τους σχέση στέκει μετέωρη και χωρίς να σου επιτρέπει να πάρεις θέση, την ίδια στιγμή που η συμπεριφορά τους μόνο ώριμους ανθρώπους δεν θυμίζει. Αυτό δε που θεωρώ επιστημονικής φαντασίας είναι το ότι  το γραφείο Διεύθυνσης της Σκάλας, μολονότι ευθύνεται για το λάθος τηλεφώνημα, ζητά από τον Ντενί να το ανακοινώσει εκείνος στον πατέρα του. Δεν ξέρω τι είχαν στο μυαλό τους οι δημιουργοί, ξέρω όμως ότι βασίστηκαν στο σενάριο της ισραηλινής ταινίας του 2011 "Footnote" (στην Ελλάδα παίχτηκε με τον τίτλο "Γραψε λάθος"), όπου εκεί πατέρας και γιος ήταν καθηγητές στη σχολή Ταλμούδ του πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ και η κόντρα τους αφορούσε τη στάση τους έναντι της μελέτης του ιερού βιβλίου και ένα εμβληματικό βραβείο. Κι όσο η τότε ταινία είχε επενδύσει και στο χιούμορ των καταστάσεων, οι "(Α)συμφωνίες" παίρνουν τον εαυτό τους πολύ στα σοβαρά ενώ καταφέρνουν ένα εν δυνάμει "μεγάλο" φινάλε να το ισοπεδώσουν γλυκανάλατα. Έχει στιβαρές ερμηνείες, καλές στιγμές, ωραίες μουσικές.

Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Facebook και στο Instagram.