Juror #2 (2024)
Δικαστικό δράμα της Warner σε σκηνοθεσία Κλιντ Ήστγουντ, με τους Νίκολας Χουλτ, Τόνι Κολέτ, Τζ. Κ. Σίμμονς, Κίφερ Σάδερλαντ, Ζόυ Ντώυτς, Κρις Μεσίνα, Γκάμπριελ Μπάσο.
Ο Τζάστιν Κεμπ, ένας νεαρός δημοσιογράφος σε τοπική έκδοση, καλείται ως ένορκος στη δίκη για τη δολοφονία της Κένταλ Κάρτερ από το αγόρι της. Με τη σύζυγό του στο τρίτο τρίμηνο της επικίνδυνης εγκυμοσύνης της, προσπαθεί να αποφύγει το καθήκον που του ανατέθηκε, αλλά μάταια. Οπότε, βρίσκεται στα έδρανα την πρώτη ημέρα της δίκης, όταν και παρουσιάζεται η υπόθεση από την Εισαγγελέα, για να συνειδητοποιήσει έντρομος, ότι όχι μόνο ήταν και ο ίδιος παρών στο ίδιο μπαρ με τον κατηγορούμενο και το θύμα τη μοιραία νύχτα, αλλά και πως ενδέχεται να ήταν αυτός που προκάλεσε τον θάνατο της άτυχης κοπέλας.
Ένα συναρπαστικό, ουσιαστικά κινηματογραφικό και με βαθιά ανθρώπινες προεκτάσεις σενάριο του συγγραφέα του Τζόναθαν Άμπραμς, μεταμορφώνεται στα χέρια του ακούραστου Κλιντ Ήστγουντ σε σπουδαίο σινεμά που συναρπάζει και θέτει σε διάλογο με τον θεατή το θέμα της ευθύνης, του εγκλήματος και της τιμωρίας. Στα χνάρια άλλων σπουδαίων δικαστικών δραμάτων της μεγάλης οθόνης, ο "Ένορκος #2" διαχειρίζεται εξαιρετικά το θέμα της απόδοσης δικαιοσύνης, της πλάνης, του καθήκοντος, του ωχαδερφισμού και της εύκολης λύσης που θεωρούμε πως βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας, για να αφηγηθεί μια ιστορία γεμάτη ανατροπές, αγωνία και ειλικρινή ανθρωπιά, μέσα και έξω από τη δικαστική αίθουσα, χτίζοντας χαρακτήρες, εμβαθύνοντας σε ιδιοσυγκρασίες και συμπεριφορές, χωρίς ίχνος πολυλογίας και περιττών καλολογικών στοιχείων.
Ο ρυθμός της ταινίας είναι καταιγιστικός μέσα στην ησυχία του (μέγας χορηγός του επιτεύγματος αυτού είναι το μοντάζ των Ντέηβιντ και Τζόελ Κοξ), η πληθώρα των προσώπων που παρελαύνουν από την οθόνη κατέχουν θέση και ουσία, η σκηνοθεσία φροντίζει και η τελευταία λεπτομέρεια σε κάθε κάδρο να βγάζει νόημα και οι λέξεις αποτελούν το βασικό όπλο της ταινίας, έτσι όπως διατυπώνονται από φωνή, βλέμμα και στάση σώματος, όλου αυτού του άρτια δουλεμένου επιτελείου ηθοποιών, ανεξαρτήτως του μεγέθους του ρόλου που έχει ο καθένας. Θα ξεχωρίσω την Τόνι Κολέτ στον ρόλο της Εισαγγελέως, όπως και στον Γκάμπριελ Μπάσο, που υποδύεται τον λιγότερο αβανταδόρικό ρόλο του κατηγορούμενου με μια εσωτερικότητα που συναρπάζει. Ο Νίκολας Χουλτ εξελίσσεται με κάθε νέα του ταινία σε ουσιαστικό πρωταγωνιστή και μας χαρίζει μια ώριμη και εύθραυστη ερμηνεία, με τη ζωή του να κλονίζεται συθέμελα και να μας αφήνει άφωνους σε εκείνο το εξαιρετικό φινάλε στο παγκάκι.
Ο "Ένορκος #2" είναι ταινία ευθύνης, με την υπογραφή του Κλιντ Ήστγουντ, ενός υπεύθυνου δημιουργού που ουδέποτε έχει προδώσει το καλλιτεχνικό του λειτούργημα, με ό,τι κι αν έχει καταπιαστεί όλα αυτά τα ατελείωτα χρόνια που συνυπάρχει με το σινεμά. Φαντάζομαι αυτός είναι και ο λόγος που η Warner, για να τον τιμήσει, αποφάσισε να βγάλει την ταινία μόνο σε 50 αίθουσες σε ολόκληρες τις ΗΠΑ, σφραγίζοντας με τον τρόπο αυτό την κινηματογραφική της τύχη σε ολόκληρο τον κόσμο (πλην της Μεγάλης Βρετανίας όπου βγήκε σε 300 αίθουσες), προς όφελος της ιδιόκτητης πλατφόρμας της, του Max. Ντράπηκε και η ίδια η ντροπή. Κατά τα άλλα, τα μεγάλα στούντιο ανησυχούν για το μέλλον των κινηματογραφικών αιθουσών και κάνουν ό,τι μπορούν για να τις στηρίξουν -my ass.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου