The Room Next Door (2024)

Ελληνικός τίτλος: Το Διπλανό Δωμάτιο

Δραματική ταινία της El Deseo σε σκηνοθεσία Πέδρο Αλμοδοβάρ, με τους Τίλντα Σουίντον, Τζούλιαν Μουρ, Τζων Τορτούρο, Αλεσάντρο Νίβολα.

Επιτυχημένη συγγραφέας η Ίνγκριντ, μαθαίνει τυχαία πως μια παλιά, αγαπημένη της φίλη, με την οποία είχαν χαθεί, βρίσκεται στο νοσοκομείο, χτυπημένη από τον καρκίνο. Η ξαφνική της επίσκεψη, μόνο χαρά προκαλεί στις δύο γυναίκες, που παρά τα χρόνια που είχαν μεσολαβήσει συμπεριφέρονται σαν να είχαν να τα πουν από χθες. Μόνο που μετά από λίγο καιρό, η Μάρθα αποκαλύπτει την πρόθεσή της να σταματήσει τη θεραπεία την οποία βρίσκει ανυπόφορη, τόσο σωματικά όσο και ψυχικά. Και σαν σαν μην έφθανε αυτό, ζητά από την Ίνγκριντ να τη συνοδέψει σε ένα σπίτι που έχει νοικιάσει για να περάσει τις τελευταίες της ημέρες, προτού βρει τη δύναμη να πάρει το παράνομο χάπι αυτοκτονίας που είχε αγοράσει από το dark web.

Όλη η ανθρωπιά και η μεγαλοψυχία του Αλμοδοβάρ κυριαρχούν στο "Διπλανό Δωμάτιο" από όπου όμως απουσιάζει ο Πέδρο. Δεν ξέρω αν χάθηκε στην αγγλική μετάφραση ή στην αγωνία του προδιαγεγραμμένου θανάτου όλων μας, πάντως το σενάριο που υπογράφει διασκευάζοντας το μυθιστόρημα "What are you going through" της Σίγκρντ Νιούνεζ μοιάζει να λογοκρίνει εαυτόν και να παραδίδεται σε μία εγκεφαλική ανταλλαγή απόψεων που περισσότερο θα ταίριαζε στον Γούντυ Άλλεν παρά στον εκρηκτικό και παθιασμένο σκηνοθέτη που η μοίρα το έφερε να γεννηθεί στην πόλη του Δον Κιχώτη. Όσο παρακολουθούσα την ταινία που γύρισε μαστόρικα, αγαπησιάρικα, ανθρώπινα και τρυφερά δεν μπορούσα να μη νιώσω την απόσταση μεταξύ σεναρίου και σκηνοθέτη. Είναι αυτή η αποστασιοποίηση στην αφήγηση και το περίσσευμα ακαδημαϊκής σοβαρότητας που μου δημιουργούσε την αίσθηση πως είτε σκηνοθετούσε σενάριο κάποιου άλλου με συγκεκριμένες σκηνικές οδηγίες είτε πως είχε γράψει το σενάριο με μετρημένη λογική και ευαισθησία για λογαριασμό άλλου σκηνοθέτη. Αν με ρωτάτε, η γλώσσα θεωρώ πως είναι το πρόβλημα των συγκρατημένων διαλόγων και ερμηνειών και η αντίληψή του για τη συμπεριφορική κουλτούρα των Νεοϋρκέζων, την οποία μάλλον αναζήτησε στον Γούντυ Άλλεν -δεν έχετε παρά να ανατρέξετε στη συζήτηση της Τζούλιαν Μουρ και του Τζων Τορτούρο περί κλιματικής αλλαγής για να το διαπιστώσετε και μόνοι σας.

Έστω και "μεταφρασμένος" βέβαια, ο Αλμοδοβάρ γνωρίζει και αγαπάει βαθύτατα το σινεμά, άρα το "Διπλανό Δωμάτιο" δεν παύει να είναι μια σαγηνευτική ταινία, ακόμη και εντός του δυσάρεστου θεματικού πλαισίου της. Οι ερμηνείες που αποσπά από τις δύο κορυφαίες ηθοποιούς του είναι μετρημένες στην ανάσα, το βλέμμα και στη συλλαβή, αγκυροβολημένες σε έναν κινηματογραφικό ρεαλισμό που συγκινεί ουσιαστικά. Οι ματιές που ανταλλάσσουν μεταξύ τους μιλούν σπουδαιότερα από τα λόγια, ενώ δεν μπορείς να μην παρατηρήσεις τη σημασία που έχει δοθεί ακόμη και στον τρόπο με τον οποίο κινούνται ή κάθονται στην πολυθρόνα. Αν από το "Διπλανό Δωμάτιο" λείπει το μαδριλένικο ταπεραμέντο, τότε ο Αλμοδοβάρ το αντικαθιστά με το περίσσευμα αγάπης και αμοιβαίας αφοσίωσης των δύο φιλενάδων και τη συγκλονιστική ταύτιση των ηθοποιών του με τη συναισθηματική κατάσταση του ρόλου. Εν τω μεταξύ, λίγο να απλώσετε το βλέμμα στην οθόνη, ο ντροπαλός στην περίπτωσή μας Πέδρο κρύβεται στα χρωματιστά μαξιλάρια, στα έντονα, μονόχρωμα ρούχα και τα κοντράστ που χαρίζουν στην εικόνα ένα αισιόδοξο, μικρούλικο μεγαλείο, έναντι της γκριζάδας που ξετυλίγεται. Εξαιρετική, αλλά ανεκμετάλλευτα σύντομη, η εμφάνιση του Αλεσάντρο Νίβολα στον ρόλο του αστυνομικού λίγο πριν από το φινάλε.

Χρυσός Φοίνικας στη Βενετία, 4 υποψηφιότητες στην Ευρωπαϊκή Ακαδημία, 10 υποψηφιότητες στα Γκόγια.

Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Facebook και στο Instagram.