Two for the Road (1967)

Ελληνικός τίτλος: Δύο για τον δρόμο

Δραματική κομεντί της Fox σε σκηνοθεσία Στάνλεϋ Ντόνεν, με τους Ώντρεϋ Χέπμπορν, Άλμπερτ Φίννεϋ.

Δέκα χρόνια ήδη παντρεμένοι, η Τζοάννα και ο Μαρκ Γουάλλας, αρχιτέκτονας στο επάγγελμα, ταξιδεύουν οδικώς από το Λονδίνο στο Σαιν Τροπέ για τα εγκαίνια της βίλας που εκείνος σχεδίασε για λογαριασμό δυο πολύ καλών πελατών του. Καθώς τα χιλιόμετρα κυλούν κάτω από τις ρόδες του αυτοκινήτου, αυτοί οι δύο κάποτε τρελά ερωτευμένοι μεταξύ τους άνθρωποι κυλούν στο μυαλό τους προηγούμενες διαδρομές από την εποχή που γνωρίστηκαν μέχρι και πρόσφατα. Με κάθε ταξίδι τους που παρακολουθούμε αποσπασματικά, αποκαλύπτεται ακόμα μια πτυχή της σχέσης τους ώσπου να μπουν σταδιακά όλα εκείνα τα κομμάτια του παζλ που συνθέτουν τη μεγάλη εικόνα ενός γυαλιού που ράγισε και το οποίο είναι άγνωστο αν μπορεί να αντέξει ακόμα τις ριπές του ανέμου των αλλαγών.

Κάποιοι αναφέρονται στο "Δύο για τον δρόμο" ως το πάντρεμα της κλασικής χολυγουντιανής ρομαντικής κομεντί με τη νουβέλ βαγκ. Κάποιοι άλλοι, εμού συμπεριλαμβανομένου αν αυτό έχει κάποια σημασία, μένουν να θαυμάζουν αυτό το αριστοτεχνικό σενάριο που κατορθώνει να ξετυλίξει το σχεδόν δίωρο της ταινίας κυριολεκτικά στον δρόμο, με την Ώντρεϋ Χέπμπορν και τον Άλμπερτ Φίννεϋ να διασχίζουν τη ζωή τους παράλληλα με τις επαρχιακές οδούς της Γαλλίας. Αποκομμένοι από την έδρα τους -ποτέ, ούτε για μια στιγμή δεν τους βλέπουμε στο "φυσικό" τους περιβάλλον- η Τζοάννα και ο Μαρκ αφήνονται στην ελευθερία του ταξιδιού για να βιώσουν την ελευθερία του έρωτα που τους έφερε κοντά αλλά και της πίκρας που τους οδηγεί σταδιακά στην αποξένωση. Με έξυπνα γραμμένους διαλόγους με κάμποσο βρετανικό φλέγμα, ανακαλύπτουμε αποσπασματικά την ιστορία αυτών των δύο ανθρώπων και όλα όσα έχουν συμβεί στα τόσα ταξίδια που έκαναν μαζί μέχρι τούτο εδώ, το τελευταίο. 

Η σκηνοθεσία του Στάνλεϋ Ντόννεν κινείται με μαεστρία μεταξύ του σοβαρού και του αστείου, με αποτέλεσμα δύο αυτάρκεις και στιβαρές ερμηνείες από το λαμπερό δίδυμο, αμφότεροι εκ των οποίων αποποιούνται την προσωπική τους λάμψη προς όφελος του ρόλου. Τα παστέλ χρώματα της panavision φωτογραφίας του Κρίστοφερ Τσάλις χρωματίζουν συναισθήματα και ταξιδεύουν κυριολεκτικά τον θεατή, την ίδια στιγμή που οι μελωδίες του Χένρυ Μαντσίνι ξεχωρίζουν για τη συναισθηματική ελαφρότητα του είναι των δύο αυτών ανθρώπων που απλά φαίνεται να ξέχασαν πόσο πολύ είχαν αγαπηθεί. Απόλυτα λογικά, η ταινία είχε προταθεί για Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου (Φρέντερικ Ράφαελ), το οποίο όμως έχασε από τον Γουίλλιαμ Ρόουζ και το "Μάντεψε ποιος θα 'ρθει το βράδυ".

Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Instagram.