I melt with you (2011)

-

Ελληνικός τίτλος: Ζωές που λιώνουν

Δραματική ταινία της Magnolia, σε σκηνοθεσία Μαρκ Πέλλινγκτον, με τους Τόμας Τζέην, Ρομπ Λόου, Τζέρεμυ Πίβεν και Κρίστιαν ΜακΚέυ. 

Τέσσερις 44χρονοι φίλοι συναντιούνται σε ένα παραθαλάσσιο σπίτι για να περάσουν μία εβδομάδα μαζί, όπως κάνουν κάθε χρόνο από τότε που τελείωσαν το κολλέγιο. 

Και έτσι, η ταινία ξεκινά με τις αναμενόμενες καφρίλες (οι οποίες είναι καλοκινηματογραφημένες, αλλά κρατάνε πολύ σε διάρκεια) για να φτάσουμε στο δεύτερο μισό της όπου τα πάντα έρχονται τα πάνω-κάτω, καθώς αποκαλύπτεται μια μυστική συμφωνία του παρελθόντος. Κι εκεί αρχίζουν τα δύσκολα, με το σενάριο να παραπαίει και την εμφάνιση μιας αστυνομικού, η οποία δεν εξυπηρετεί σε τίποτα στην εξέλιξη. Πολύ καλές οι ερμηνείες της αντροπαρέας, εξαιρετικό το soundtrack, αδύναμη η ιστορία να στηρίξει τους χαρακτήρες.


Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Guardians of the galaxy Vol. 2 (2017) (ΙΜΑΧ 3D)

-
Εικόνα
Ελληνικός τίτλος: Φύλακες του γαλαξία 2 Κόμικ περιπέτεια φαντασίας της Marvel, σε σκηνοθεσία Τζέημς Γκαν, με τους Κρις Πρατ, Ζόε Σαλντάνα, Βιν Ντήζελ, Ντέηβ Μπαουτίστα, Μπράντλεϋ Κούπερ, Μάικλ Ρούκερ, Κάρεν Γκίλλαν, Κερτ Ράσσελ, Συλβέστερ Σταλλόνε.  Νέα μπερδέματα και παρεξηγήσεις περιμένουν αυτούς τους μάλλον άτυπους σωτήρες του γαλαξία στη δεύτερη και άκρως διασκεδαστική ταινία της σειράς, καθώς βρίσκονται κυνηγημένοι από ολόκληρους λαούς τεχνολογικά εξελιγμένων όντων. Την ίδια στιγμή δε και από το πουθενά, εμφανίζεται και ο πατέρας του Στάρλορντ, που θέλει να διορθώσει την αδιαφορία που είχε δείξει τόσα χρόνια για τον γιο του.  Πέρασα υπέροχα με αυτήν την ταινία, η οποία αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση σε πολλά διαφορετικά επίπεδα. Κατ' αρχήν, είναι άξιο θαυμασμού το ότι οι πλέον άγνωστοι σχετικά ήρωες της μυθολογίας της Marvel χαίρουν μιας εξαιρετικής δουλειάς στη μεταφορά των περιπετειών τους στον κινηματογράφο, ειδικά δε αν λάβουμε υπ' όψιν μας ότι δεν είναι η α...
Διαβάστε περισσότερα

Θέατρο - Το τραγούδι της Φλέρυς (2023)

-
Εικόνα
"Το τραγούδι της Φλέρυς", του Δημήτρη Οικονόμου, σκηνοθεσία: Μάνος Καρατζογιάννης, πρωταγωνιστεί η Ελένη Κοκκίδου. Ρωμαϊκή αγορά, 1985, λίγες στιγμές πριν από τη συναυλία που έμελλε να είναι η τελευταία της, η Φλέρυ Νταντωνάκη τρομοκρατείται από την κοσμοσυρροή.  Και κάπου εκεί, στο διάστημα προτού επιστρέψει στη σκηνή, τη συναντάμε μόνη, σε ένα διάλειμμα στον χρόνο, να εξομολογείται σιωπηλά στο κοινό της τις διαδρομές της ψυχής και της μουσικής που την έφεραν έως εκεί. Και είναι ακριβώς εκεί, στη σκηνή του θεάτρου Σταθμός που συντελείται το θαύμα. Είναι λες και ο χωροχρόνος καταργείται και όλοι μαζί μεταφερόμαστε σε μια στιγμή μαγική που παντρεύει το πριν, το μετά και το πάντα. Το κείμενο του Δημήτρη Οικονόμου (που όπως διαβάζω έχει την έγκριση τόσο της κόρης όσο και της αδελφής της Φλέρυς Νταντωνάκη) φαντάζει αλλόκοσμο, σπαρακτικά ρεαλιστικό από τη μια, ποιητικά ρομαντικό από την άλλη, έτσι καθώς ξεχειλίζει τις λέξεις με μια αβάσταχτη μουσικότητα, λες και ακούς εκστατικά μι...
Διαβάστε περισσότερα

Κινηματογράφοι - Cine Αλεξάνδρα (θερινός)

-
Εικόνα
Η ανακαινισμένη αίθουσα, το καλοκαίρι του 2018 Θερινός κινηματογράφος γειτονιάς, η Αλεξάνδρα βρίσκεται στο Κάτω Χαλάνδρι, πολύ κοντά στη Μεσογείων, στο ύψος του Χολαργού. Άνοιξε στα δύσκολα χρόνια των αιθουσών, το 1970, και παρέμεινε σινεμά συνοικιακού ύφους και λειτουργίας, κλασικά με επαναλήψεις ταινιών του χειμώνα. Μέσα στα χρόνια του '80 έκλεισε κι αυτός, όπως πολλοί άλλοι, χορτάριασε κι εγκαταλείφθηκε, με μόνο τη μεγάλη χτιστή οθόνη του να θυμίζει ότι εκεί κάποτε υπήρχε σινεμά. Χαρακτηρισμένος, όμως, διατηρητέος τόσο ως χώρος όσο και ως χρήση, το 2006 ανάβει και πάλι τα φώτα του και ξεκινά μια καινούργια ζωή. Η είσοδος το καλοκαίρι του 2017 Μέχρι και το καλοκαίρι του 2017, η Αλεξάνδρα είχε το ύφος και την εμφάνιση ενός τυπικού γειτονικού θερινού, χωρίς τίποτε να την κάνει να ξεχωρίζει, ενώ το 70s παρελθόν της ήταν εμφανές, τόσο από την επιγραφή στην πρόσοψη όσο και από τη συνολική της όψη. Δεν ήταν ένας άσχημος θερινός, αλλά ούτε είχε κάτι που θα τον έκανε να ξεχωρί...
Διαβάστε περισσότερα

Κινηματογράφοι - Cine Αμαρυλλίς (θερινός)

-
Εικόνα
Η αίθουσα το καλοκαίρι του 2018 Είναι ένας από τους παλαιότερους κινηματογράφους της Αττικής, με την πρώτη χρονιά της λειτουργίας του να καταγράφεται από το 1935. Απομακρυσμένος, σε μια γειτονιά που τότε παίζει να έμοιαζε και με χωριό, υπήρξε κάποτε τεράστιος, αλλά με τα χρόνια συρρικνώθηκε στις σημερινές του διαστάσεις. Παρέμεινε σημείο σινεφίλ αναφοράς των κατοίκων της περιοχής, αλλά δεν ξέφυγε ποτέ από το πλαίσιο ενός συμπαθούς μεν αλλά συνηθισμένου κινηματογράφου γειτονιάς. Στα χρόνια του '90 απέκτησε στερεοφωνικό ήχο, υπέστη κάποιες μικρές αισθητικές επεμβάσεις, αλλά κακά τα ψέματα, τα έδειχνε τα χρόνια του. Η είσοδος το καλοκαίρι του 2018 Το καλοκαίρι του 2018 περνά σε νέα χέρια, ανθρώπων που αγαπούν το σινεμά και το έχουν αποδείξει, αφού δημιουργήματά τους, μεταξύ άλλων είναι το Σινέ Φλοίσβος και η Αλίκη . Έτσι, το χαμηλών τόνων θερινό της Αγίας Παρασκευής ξαναγεννιέται και μεταμορφώνεται σε έναν σύγχρονο χώρο προβολής, με αναβαθμισμένη αισθητική αλλά χωρίς να χάσει τη...
Διαβάστε περισσότερα

Κινηματογράφοι - Αθηναία (θερινός)

-
Εικόνα
Η αίθουσα το 2019 Διάσημος και αγαπημένος θερινός κινηματογράφος της Αθήνας, στην καρδιά του Κολωνακίου, εκεί που συναντιούνται η Χάρητος με τη Σπευσίππου, παραδίπλα από τη Μαρασλή, η Αθηναία έχει αναδειχθεί αδιαφιλονίκητος θριαμβευτής μέσα στα χρόνια. Σχετικά καινούργιο σινεμά, η Αθηναία βρήκε την ευκαιρία να γεννηθεί από τον οραματιστή Θόδωρο Ρίγγα σε ένα άχτιστο οικόπεδο μόλις το 1979, χρονιά δύσκολη για την κινηματογραφική αγορά της Αθήνας. Όσους φίλους κέρδισε από την αρχή, άλλους τόσους εχθρούς δημιούργησε: οι περίοικοι θεώρησαν ντε φάκτο ότι το σινεμά θα τους ενοχλεί και κίνησαν γη και ουρανό να το κλείσουν. Μια χρονιά, μάλιστα, σχεδόν το κατάφεραν, αλλά η Αθηναία αποδείχτηκε παλληκάρι, με αποτέλεσμα να είναι ακόμα εκεί, ευτυχώς για όλους μας. Πάντως, ο πόλεμος είχε παράπλευρες απώλειες, εφόσον μια χρυσή τομή βρέθηκε στην ένταση του ήχου της προβολής, ο οποίος έπρεπε να παίζει τόσο όσο ώστε να μην ενοχλεί. Κάποια από τα "δύσκολα" καλοκαίρια, είχε φτάσει στο σημείο ν...
Διαβάστε περισσότερα