Αλλαγή... και το λουρί της μάνας (1982)
Εναλλακτικός τίτλος: Ένας κλέφτης στον παράδεισο
Κωμωδία της Γιώργος Καραγιάννης & Σια, σε σκηνοθεσία Κώστα Βουτσά, με τον ίδιο και τους Τέτη Σχοινάκη, Μάρκο Λεζέ, Μαρίνα Πεφάνη, Τόλη Βελονάκη, Αλέκα Λαμπρινού, Θανάση Λιάμη, Δημήτρη Τζουμάκη.
Ο μικρολωποδύτης Μιχάλης Παπαρούνας αποφυλακίζεται αλλά μυαλό δεν βάζει. Με το που βρίσκεται ελεύθερος δεν αργεί να συναντήσει τους συνήθεις ύποπτους της συμμορίας του για να οργανώσουν διάρρηξη σε μια πολυτελή έπαυλη στη Φιλοθέη, όπου τους περιμένει ένα θησαυροφυλάκιο γεμάτο καλούδια. Αυτό που δεν γνωρίζουν όμως είναι ότι η κ. Δόμνα που κατοικεί στη βίλα είναι και η ίδια εγκληματίας που δεν μπορείς να την πιάσεις εύκολα στα πράσα. Έτσι, η ληστεία πηγαίνει κατά διαόλου και ο Μιχάλης βρίσκεται ενώπιον της αδίστακτης αυτής γυναίκας, η οποία όμως αποδεικνύεται πως είναι μητέρα του, καθώς στο πρόσωπό του αναγνωρίζει το παιδί που είχε κάνει με έναν ιταλό στρατιώτη στα χρόνια της κατοχής. Αποφασισμένη να αναπληρώσει τα χρόνια που δεν τον φρόντισε, η Δόμνα αναλαμβάνει να μεταμορφώσει το παιδί της από λωποδύτη σε μεγαλοαπατεώνα, γεγονός που οι άλλοι δύο γιοι της δεν αποδέχονται με μεγάλη χαρά.
Στο πλευρό των νέων πρωταγωνιστών του ελληνικού κινηματογράφου που άρχιζαν να ξεχωρίζουν στα χρόνια του '80, με πρώτο και καλύτερο τον Στάθη Ψάλτη, υπήρξαν και σταρ της πιο λαμπερής εποχής του που επέστρεφαν στη μεγάλη οθόνη (και αργότερα στη μικρή μέσα από τις βιντεοταινίες) δανείζοντας την αίγλη του ονόματός τους σε ταινίες άπειρα κατώτερες της ιστορίας τους. Ο Κώστας Βουτσάς (όπως και ο Σωτήρης Μουστάκας) ήταν ένας από αυτούς τους μεγάλους σταρ που πάτησαν γερά το πόδι τους και στη νέα κινηματογραφική δεκαετία, χωρίς όμως να δίνουν και μεγάλη σημασία στην πλήρη ανυπαρξία σεναρίου, σκηνοθεσίας και παραγωγής των ταινιών όπου πρωταγωνιστούσαν. Πάρτε για παράδειγμα τούτην εδώ, με έναν τίτλο σκέτο τρολλάρισμα για τα σημερινά δεδομένα, που μοναδικό του σκοπό είχε από τη μια να συμπεριλάβει τη λέξη-σλόγκαν της εποχής (Αλλαγή) συνδυαστικά με μια φράση λαϊκά (και φτηνά) αναγνωρίσιμη. Είναι τόσο λάθος ο τίτλος αυτός που έπαψε από πολύ νωρίς να βγάζει νόημα, εξ ου και η καριέρα της ταινίας στην τηλεόραση ως "Ένας κλέφτης στον παράδεισο". Πέραν της γελοιότητας του τίτλου, έχουμε να κάνουμε μακράν με μία από τις χειρότερες ταινίες του ελληνικού σινεμά της περιόδου εκείνης, με ανύπαρκτο σενάριο, χοντροκομμένα αστεία χειρότερα και από παρεΐστικες πλάκες στο σχολείο και με μια παραγωγή-ξεπέτα, που αποφάσισε να γυρίσει την ταινία στην τραπεζαρία και στους χώρους υποδοχής ενός ξενοδοχείου, προσπαθώντας να μας πείσει πως βρισκόμαστε σε έπαυλη στη Φιλοθέη. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, ενδεχομένως να μην τους ενδιέφερε καν να μας πείσουν για την τοποθεσία. Κομβικό σημείο του χιουμοριστικού σεναρίου είναι πως ο Κώστας Βουτσάς υποδύεται ο ίδιος και τον ρόλο της μαμάς Δόμνας. Άντε στο καλό σας, γελάσαμε και σήμερα.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου