Challengers (2024)

Ελληνικός τίτλος: Οι αντίπαλοι

Δραματική ταινία της MGM σε σκηνοθεσία Λούκα Γκουαντανίνο, με τους Ζεντάγια, Τζος Ο'Κόννορ, Μάικ Φάιστ.

Δυο παιδικοί φίλοι γνωρίζουν σε ένα τουρνουά τένις μια ταλαντούχα νεαρή κοπέλα, η οποία θα αποτελέσει το σημείο αναφοράς της ζωής τους, για όσα χρόνια ακολουθήσουν, εντός και εκτός τεραίν.

Εντυπωσιακή, γεμάτη θέλγητρα και συγκίνηση ένοχη απόλαυση, με την υπογραφή του Λούκα Γκουαντανίνο, ο οποίος επιβεβαιώνει την ικανότητά του να πλάθει κινηματογραφικές φαντασιώσεις, χωρίς να αφήνει πίσω του την ουσία των χαρακτήρων και της ιστορίας. Διαθέτοντας ένα εξαιρετικό τρίο πρωταγωνιστών, γεμάτο από λάμψη και με ισχυρή τη μεταξύ τους χημεία, ξετυλίγει στο πανί μια ιστορία διεκδίκησης (όπως δηλώνει και ο πρωτότυπος τίτλος), έρωτα (απαγορευμένου και μη), ενοχών, αντιζηλίας και προδοσίας, επενδύοντας ισότιμα και στις τρεις πλευρές αυτού του καταλυτικού τριγώνου που εξ αρχής διαφαίνεται πως δεν θα εξελιχθεί και με τον καλύτερο τρόπο. Με το άρτια ντεκουπαρισμένο σενάριο του Τζάστιν Κούριτζκες ανά χείρας, ο Γκουαντανίνο στήνει τον καμβά της αφήγησης αποκλειστικά και μόνο γύρω από τη σεκάνς του τελικού αγώνα στο φινάλε, παρεμβάλλοντας το παρελθόν αποσπασματικά ανάμεσα στα χτυπήματα του Αρτ και του Πάτρικ στις δύο πλευρές του φιλέ, σε έναν αγώνα από τον οποίο θα κριθούν τα πάντα. 

Και κάπως έτσι, από γκέιμ σε γκέιμ, παρακολουθούμε τα γεγονότα των περασμένων 13 χρόνων και τον τρόπο με τον οποίο άλλαξαν τη ζωή και των τριών πρωταγωνιστών. Με έξοχα κομμένες και ραμμένες τις σκηνές (χάρη και στο επίσης έξοχο μοντάζ του Μάρκο Κόστα), η ιστορία αποφεύγει την οποιαδήποτε κοιλιά, φωτίζοντας αποκλειστικά και μόνο τις στιγμές εκείνες που καθόρισαν την πορεία της ζωής όλων τους. Με αυτή την ηδονοβλεπτική αλλά ταυτόχρονα και τρυφερή ματιά με την οποία μάς συστήθηκε στο "Να με φωνάζεις με τ' όνομά σου "Να με φωνάζεις με τ' όνομά σου", ο Λούκα Γκουαντανίνο όχι μόνο βρίσκει στον απόλυτο βαθμό τα γνώριμα πατήματά του, αλλά το κυριότερο αποφεύγει τη σοβαροφάνεια, γνωρίζοντας πολύ καλά πως κάνει ένα ανάλαφρο, περιπαιχτικό και αρκούντως αισθησιακό σινεμά, διατηρώντας όλες τις αναγκαίες δόσεις ανθρωπιάς και χιούμορ. Εύσημα στη φωτογραφία του μόνιμου συνεργάτη του, Σαγιομπού Μουκντιπρόμ, καθώς και στη μουσική του Άτικους Ρος και του Τρεντ Ρέζνορ, που απογειώνουν τη σεκάνς του τελικού, ενόσω βυθίζουν ολόκληρη την ταινία στη φαντασιακή της διάσταση. Η Ζεντάγια ωριμάζει ερμηνευτικά με κάθε της εμφάνιση όλο και περισσότερο, ο Μάικ Φάιστ ενηλικιώνεται εξαιρετικά σε κάθε σκηνή που διατρέχει στον χρόνο ο χαρακτήρας του Αρτ, ενώ ο Τζος Ο'Κόννορ επιβεβαιώνει το ταλέντο και το φυσικό του εκτόπισμα στην οθόνη. Με δυο λόγια, οι "Αντίπαλοι" είναι το σινεμά που μας έχει λείψει τώρα τελευταία.

Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Facebook και στο Instagram.