Baby Reindeer (2024)

Ελληνικός τίτλος: Μικρό ταρανδάκι

Δραματική μίνι σειρά του Netflix, δημιουργία του Ρίτσαρντ Γκαντ, με πρωταγωνιστές τον ίδιο και τη Τζέσικα Γκάνινγκ.

Ένας wannabe stand up κωμικός ψάχνει την τύχη του στο Λονδίνο, όχι και με ιδιαίτερη επιτυχία. Κάποια μέρα, γνωρίζει τυχαία στο μπαρ όπου εργάζεται τη Μάρθα. Του συστήνεται ως δικηγόρος και για κάποια λεπτά τον κερδίζει με το χαμόγελο και την εύθραυστη ιδιοσυγκρασία της. Την κερνά ένα φλυτζάνι τσάι, καθώς εκείνη δεν είχε λεφτά μαζί της, χωρίς να γνωρίζει πως αυτή η ασήμαντη, ευγενική πράξη καλοσύνης θα προκαλέσει τον εφιάλτη που θα του κάνει κόλαση την ήδη τσακισμένη του ζωή.

Σειρά-αποκάλυψη που αποδεικνύει τις μεγάλες καλλιτεχνικές δυνατότητες της τηλεόρασης, το "Μικρό ταρανδάκι" -μαζί τον "Ρίπλεϋ"- αποτελούν αυτή τη στιγμή τα μεγάλα επιτεύγματα του Netflix και την απόδειξη πως τολμά να ξεφεύγει από τη νόρμα. Βασισμένη στον σχεδόν αυτοβιογραφικό θεατρικό μονόλογο του συγγραφέα και κωμικού Ρίτσαρντ Γκαντ, η ιστορία που ξεδιπλώνεται σε 7 ημίωρα (και κάτι παραπάνω) επεισόδια αφηγείται έναν εφιάλτη ετών που όμως κρατά αποστάσεις, διατηρώντας διαρκώς θολή τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ θύτη και θύματος. Βλέπετε, το "Μικρό ταρανδάκι" δεν είναι ακριβώς η τυπική ιστορία stalker που θα περιμένατε να εξελιχθεί απλά σε θρίλερ τύπου "Ολέθριας σχέσης", όπως ενδεχομένως νόμιζα κι εγώ. Όχι πως δεν έχει αγωνία η σειρά, ακριβώς το αντίθετο. Όμως, η ουσία της δεν περιορίζεται εκεί, αλλά τολμά να μπει στα κατάβαθα του ήρωα και να αποτελέσει ψυχογράφημα ανατριχιαστικής λεπτομέρειας και σοκαριστικής ειλικρίνειας. 

Είναι εξαιρετική η δουλειά που έχει κάνει ο Ρίτσαρντ Γκαντ σε κάθε επίπεδο. Ως σεναριογράφος, μας παραδίδει ένα αποτέλεσμα συναρπαστικό και ανεπτυγμένο στην ολότητά του, καθώς πέραν των δύο βασικών χαρακτήρων των οποίων τη συμπεριφορά αναλύει εξονυχιστικά, κατορθώνει με τις ελάχιστες πινελιές να περιγράψει πλήρως κάθε έναν από τους υπόλοιπους συμμέτοχους του δράματος, όσο μεγάλος ή μικρός σε διάρκεια και αξία κι αν είναι ο ρόλος του. Παίζοντας διαρκώς με το (μαύρο) χιούμορ, το δράμα, την αγωνία αλλά και με το χρονικό ντεκουπάζ της αφήγησης, όχι μόνο συνθέτει το παζλ της τραυματικής ζωής του Ντόνυ Νταν (της φανταστικής εκδοχής του εαυτού του), αλλά δίνει και το πλήρες κοινωνικό πλαίσιο της δράσης, εντός του οποίου αποζητά την όποια λύτρωση. Όσο η σειρά προχωρά, αντιλαμβάνεσαι ότι δεν είναι μόνο από τη Μάρθα Σκοτ που προσπαθεί να ξεφύγει αλλά και από τα τραύματα, τα λάθη και τα μυστικά που είχε θάψει μέσα του, έως ότου ξύπνησαν κι αυτά για να τον καταδιώξουν σαν τη ζόμπι εκδοχή των επιλογών του.

Κορυφαίες είναι και οι ερμηνευτικές επιδόσεις, με τον Ρίτσαρντ Γκαντ να αφήνεται σε ένα roller coaster συναισθηματικών εξάρσεων με πολλαπλές όψεις, στο πλευρό μιας απλά συναρπαστικής Τζέσικα Γκάνινγκ, της οποίας το βλέμμα και μόνο σού παγώνει το αίμα ακόμα κι όταν χαμογελάει. Υπέροχη η τελευταία εικόνα στο φινάλε. Μετά το τέλος της σειράς, να είστε σίγουροι πως κάτι θα κάνει "κρακ" μέσα σας κάθε φορά που στα μέιλ σας θα βλέπετε την υπογραφή "Sent from my iPhone".

Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Facebook και στο Instagram.