Miss Violence (2013)
Δραματική ταινία σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Αβρανά, με τους Θέμη Πάνου, Ρένη Πιττακή, Ελένη Ρουσσινού, Μαρία Σκουλά.
Το πάρτυ γενεθλίων της 11χρονης Αγγελικής μετατρέπεται σε εφιάλτη, όταν η εορτάζουσα αυτοκτονεί, πέφτοντας από το μπαλκόνι. Το σοκ είναι τεράστιο για την οικογένεια που είχε συγκεντρωθεί για τη γιορτή, το ίδιο και για την κοινωνία καθώς το τραγικό περιστατικό γίνεται πρωτοσέλιδο στις εφημερίδες και πρώτη είδηση στα κανάλια. Γιατί όμως να αυτοκτονήσει ένα εντεκάχρονο κορίτσι; Αυτή είναι η ερώτηση που καλούνται να απαντήσουν η Αστυνομία και η Πρόνοια, δεδομένης της φαινομενικής θαλπωρής που αποπνέει η συντετριμμένη οικογένειά της.
Μία από τις καλύτερες και πλέον σκοτεινές ελληνικές ταινίες των τελευταίων χρόνων, η "Miss Violence" επιβραβεύει τον θεατή που επιλέγει να μπει στον σκοτεινό της κόσμο, εντός και εκτός αφήγησης. Ο Αλέξανδρος Αβρανάς στο τιμόνι της σκηνοθεσίας και του σεναρίου (μαζί με τον Κώστα Περούλη) υπογράφει ένα ολοκληρωμένο κινηματογραφικό έργο, με τόλμη, άποψη και αισθητική που στο σύνολό τους εξυπηρετούν την αφήγηση και τον ζόφο της ιστορίας. Στα απόνερα του "Κυνόδοντα" και του νέου -έστω weird- κύματος που είχε καταβρέξει την ελληνική κινηματογραφία, το "Miss Violence" βρίσκει τα δικά του δημιουργικά πατήματα, αρθρώνοντας έναν λόγο και μια φόρμα που ξεχωρίζουν, την ίδια στιγμή που αναφέρονται σε στυλ και προσεγγίσεις του παγκόσμιου σινεμά. Με την αποστασιοποίηση του weird wave να παντρεύεται στην εντέλεια τα απόλυτης γεωμετρικής ακρίβειας κάδρα ενός Χάνεκε και το ξεθωριασμένο χρώμα των ακόμα πιο βόρειων δημιουργών, ο Αβρανάς επανασυστήνεται σκηνοθετικά και πρωτοπορεί συνθέτοντας ένα νέο είδος φιλμικής αφήγησης, όχι υπό τη μορφή δόγματος αλλά πολύ απλά επειδή έτσι ξετυλίγει καλύτερα τη δική του ιστορία.
Το κλειστοφοβικό σενάριο που ακολουθεί τη ρουτίνα της τραυματισμένης (και συνάμα τραυματικής) οικογένειας, ενόσω Πρόνοια και Αστυνομία προσπαθούν να ανακαλύψουν τι κρύβεται πίσω από την πόρτα του καλοβαλμένου σπιτικού, αφήνει απλόχερα το αίσθημα της απειλής να ξεχυθεί σαν καταρράκτης από την οθόνη προς τον θεατή και να ενισχύσει με κάθε κάδρο και με κάθε μετρημένο καρέ τη φρίκη της αποκάλυψης και της συνενοχής. Περιπαίζοντας διαρκώς το "πέσαμε από τα σύννεφα, δεν είχαν δώσει ποτέ δικαιώματα" η "Miss Violence" εκφράζει απόλυτα τον τίτλο της, καθώς εξελίσσεται σε ωδή προς τη βία εντός μας και συνάμα σε μια χειρουργικής ακρίβειας περιγραφή της μεγαλύτερης ύβρεως που μπορεί να προκαλέσει άνθρωπος. Εξαιρετική δουλειά έχει γίνει και σε επίπεδο ερμηνειών, με τον Θέμη Πάνου και τη Ρένη Πιττακή να εξαϋλώνονται από την ανθρώπινη φύση τους και να μετατρέπονται σε έννοιες και οικουμενικά αρχέτυπα, χωρίς όμως ούτε λεπτό να εγκαταλείπουν τον ρεαλισμό του ρόλου, εντός και εκτός φόρμας. Η σεκάνς της έναρξης είναι πολύ μεγάλο σινεμά.
Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας και Σκηνοθεσίας στη Βενετία, όπου διεκδίκησε και τον Χρυσό Λέοντα, 9 υποψηφιότητες στα Βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, όπου απέσπασε αυτά του Α΄ Ανδρικού και του Β' Γυναικείου.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου