Where the crawdads sing (2022)

Ελληνικός τίτλος: Εκεί που τραγουδάνε οι καραβίδες

Δραματική ταινία των Columbia/3000 Pictures, σε σκηνοθεσία Ολίβια Νιούμαν, με τους Νταίζυ Έντγκαρ-Τζόουνς, Τέυλορ Τζων Σμιθ, Χάρρις Ντίκινσον, Ντέηβιντ Στράδερν, Μάικλ Χάυατ, Στέρλινγκ Μέησερ Τζούνιορ, Λόγκαν Μακρέη.

Η Κύα, μια νεαρή κοπέλα που μεγάλωσε από μικρό παιδί ολομόναχη στους βάλτους της Βόρειας Καρολίνας, ενήλικη πλέον αντιμετωπίζει την κατηγορία του φόνου, όταν ο Τσέης Άντριους, το "αστέρι" της μικρής πόλης βρίσκεται νεκρός. Χωρίς ιδιαίτερα στοιχεία πέρα από ενδείξεις και προκαταλήψεις ετών, η πόλη έχει ήδη σχεδόν καταδικάσει την απόκληρη κοπέλα, και πλέον η ζωή της βρίσκεται στα χέρια των ενόρκων. Μοναδικός της συμπαραστάτης, ο δικηγόρος Τομ Μίλτον που μολονότι την ξέρει από μικρό παιδί, γνωρίζει ελάχιστα για τη ζωή της και τους λόγους που την οδήγησαν μέχρι του σημείου να απειλείται με τη θανατική ποινή. 

Λυρικό, συγκινητικό αν και κατά κάποιον ελκυστικό τρόπο παλιομοδίτικο σινεμά (δεν το λέω για κακό), το "Εκεί που τραγουδάνε οι καραβίδες" έχει όλα εκείνα τα στοιχεία που γοητεύουν τον θεατή, κρατώντας του το ενδιαφέρον αμείωτο μέχρι και την τελευταία εικόνα. Μια ιστορία βίας, φόβου, εξέλιξης, λύτρωσης και συντριβής που διανύει τα χρόνια και τη ζωή της παρεξηγημένης Κύα Κλαρκ, μιας κοπέλας που μεγάλωσε μέσα στην εγκατάλειψη και την απόρριψη, παλεύοντας να επιβιώσει και να διεκδικήσει με θάρρος το δικαίωμα στη ζωή και τη θέση της σε μια κοινωνία που διαρκώς τη θεωρούσε βδέλυγμα. 

Με το παρόν της ταινίας να διαδραματίζεται το 1969 κατά τη διάρκεια της δίκης και την αφήγηση της ηρωίδας μας να μας ταξιδεύει αρκετά χρόνια νωρίτερα, το σενάριο συνθέτει μια ιστορία απότομης ενηλικίωσης και μαζί ένα θρίλερ σχεδόν ως προς την έκβαση της δίκης και τον θάνατο (ή ήταν όντως φόνος;) του νεαρού που όλη η τοπική κοινωνία θαύμαζε (χωρίς όμως και πάλι να γνωρίζει τι πραγματικά ήταν). Με μια πιο προσεκτική ματιά, ίσως διακρίνετε μια αμηχανία στο σενάριο της Λούσυ Άλιμπαρ (βασισμένο φυσικά στο μπεστ σέλερ της Ντέλια Όουενς) ως προς το τελικό ύφος της ταινίας, με πιο απλά λόγια εάν θα στραφεί προς το θρίλερ μυστηρίου ή προς το ψυχολογικό δράμα, ειδικότερα εφόσον τα φλας μπακ κρατούν τη μερίδα του λέοντος σε σχέση με τις σκηνές στο δικαστήριο. Όμως κάπου εκεί είναι που έρχεται αυτή η "παλιομοδίτικη" προσέγγιση για την οποία έγραψα νωρίτερα που απενοχοποιεί το φιλμ μέσα από μια νοσταλγική αθωότητα που εν τέλει σε κερδίζει. Περιγραφικό στην ουσία του το σενάριο και με τη σκηνοθεσία απλά να εικονογραφεί με σοβαρότητα το δράμα χωρίς τερτίπια και αναζητήσεις, έρχεται η ερμηνεία της πολύ καλής Νταίζυ Έντγκαρ-Τζόουνς (τη θυμάστε στο εξαιρετικό "Normal People";) που συνδέει άρρηκτα το δράμα με το μυστήριο, το χθες με το τώρα και την αγωνία με αυτήν την υπέρτατη γαλήνη των βάλτων (υπέροχα φωτογραφημένων από την Πόλλυ Μόργκαν). Είναι μειλίχια η ερμηνεία της εξωτερικά, αλλά ελέγχει τόσο καλά τη δίνη των συναισθημάτων της που με ένα βλέμμα της αρκεί να σου μεταδώσει τον φόβο, τον πανικό της αλλά και την ευτυχία της.  

Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε μας στο Facebook στη σελίδα Cinemano.