Don't Go in the House (1979)

Ελληνικός τίτλος: Βία στο σπίτι του τρόμου

Ταινία τρόμου σε σκηνοθεσία Τζόζεφ Έλισον, με τους Νταν Γκριμάλντι, Τσάρλι Μπόνετ, Μπιλ Ρίτσι.

Ο Ντόναλντ Κόλερ είχε υποστεί τα μύρια όσα από την αυστηρή και παρανοϊκή μητέρα του, η οποία συνήθιζε να τον καίει για να τον συνετίσει σε κάθε αταξία του. Σήμερα, μετά από χρόνια απομόνωσης και καταπίεσης και με τη μητέρα του αναπάντεχα νεκρή στον ύπνο της, τον Ντόναλντ πλημμυρίζουν συναισθήματα ανακούφισης και απελευθέρωσης. Πέρα από τη ρουτίνα του στους αποτεφρωτές του εργοστασίου όπου εργάζεται, όταν γυρίζει στο σπίτι, κάνει επί τέλους ό,τι θέλει: καπνίζει παντού, ακούει δυνατά μουσική και κυρίως δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Μόνο που μέσα του, οι πληγές από το εγκαύματα δεν έχουν κλείσει ποτέ και με την απουσία της μητέρας του να γίνεται όλο και πιο αισθητή καθώς οι μέρες περνούν, ο εθισμός του στον πόνο επιστρέφει, αντεστραμμένος αυτή τη φορά.

Εκτιμώ πάρα πολύ τις ταινίες που αφιερώνονται στο θέμα τους, όποιο κι αν είναι αυτό, όποιο κι αν είναι το τελικό αποτέλεσμα. Στην περίπτωσή μας, τι είχε στο μυαλό του ο ποιητής; Έναν παράφρονα, πληγωμένο ψυχικά άντρα που εκδικείται τη νεκρή μητέρα του ψωνίζοντας όμορφες, νεαρές γυναίκες στα χρώματά της, τις οποίες καίει ζωντανές με φλογοβόλο, κρεμασμένες ανάποδα σε ένα ειδικό δωμάτιο που είχε φτιάξει στο σπίτι του. Ε, λοιπόν, αυτό γύρισε. Πέριξ της αρρωστημένης εμμονής του κυλά η ιστορία της "Βίας στο σπίτι του τρόμου" και μόνο με αυτήν ασχολείται, οπότε μην περιμένετε β' ρόλους και παράλληλες υποθέσεις ή οτιδήποτε τέτοιο. Τα φρικιαστικά εγκλήματα του Ντόναλντ παρακολουθούμε, το ένα μετά το άλλο, σε ένα καθαρόαιμο slasher (ή μάλλον "burner") movie που κουβαλάει επιτυχώς όλη την κινηματογραφική αφέλεια της εποχής που γυρίστηκε. Ενδιάμεσα των φόνων, μεσολαβεί όλη η βασανιστική κατάβαση στην κόλαση του Ντόναλντ, ο οποίος πλέον "ακούει" και "βλέπει" τη νεκρή μητέρα του, γεγονός που ενισχύει την αρρώστια της ιστορίας, με τον δολοφόνο να γίνεται όλο και πιο αποκρουστικός, μέσα και έξω, και με τη μυρωδιά της καμένης σάρκας να ξεχειλίζει από την οθόνη. Προκάλεσε τεράστια αποστροφή στην εποχή της η ταινία, με τη λογοκρισία να αφαιρεί περίπου τρία λεπτά τα οποία φάνταζαν πιο γλαφυρά και άρρωστα από όσο θα άντεχε κανείς και με τους κριτικούς να την κατακρεουργούν. Μεταγενέστερα κέρδισε μια περίοπτη θέση στο είδος της και δικαίως.

Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Facebook και στο Instagram.