The Blob (1958)
Ελληνικός τίτλος: Ηφαίστειο αίματος
Ταινία τρόμου επιστημονικής φαντασίας της Paramount σε σκηνοθεσία Ίρβιν Σ. Γέγουωρθ Τζούνιορ, με τους Στηβ ΜακΚουήν, Ανέτα Κόρσωτ, Ερλ Ρόου, Όλιν Χάουλαντ, Στήβεν Τσέης.
Ένα αθώο φαινομενικά μετέωρο σώμα που πέφτει σε μια δασώδη περιοχή της Πενσυλβάνια, κρύβει μέσα του μια αλλόκοσμη και θανάσιμη απειλή. Μια έλλογη, ζελατινώδης και σαρκοβόρα μάζα απορροφά όποιον βρεθεί στον δρόμο της, μεγεθύνοντας διαρκώς τις διαστάσεις της, προκαλώντας τον θάνατο σε ακόμα περισσότερους ανθρώπους. Το θέμα είναι, πως όταν ένας "άτακτος" νεαρός της περιοχής το αναφέρει στην αστυνομία, όλοι θεωρούν πως πρόκειται για μία ακόμη φάρσα, έως ότου η κατάσταση ξεφεύγει εκτός κάθε ελέγχου.
Εμβληματική ταινία επιστημονικής φαντασίας από τα αθώα και φιλόδοξα χρόνια του '50, έγχρωμη παρακαλώ, και με τον Στηβ ΜακΚουήν, άγνωστο τότε, στον πρώτο του πρωταγωνιστικό ρόλο στη μεγάλη οθόνη. Απλό, λιτό και απέριττο το σενάριο, όχι μόνο μας συστήνει ένα από τα πλέον διάσημα κινηματογραφικά τέρατα, αλλά κατορθώνει να μιλήσει στην καρδιά των θεατών του που δεν ήταν άλλοι από έφηβους που πήγαιναν να διασκεδάσουν στο drive-in της περιοχής του. Ποιος καλύτερος τρόπος να κεντρίσεις το ενδιαφέρον τους από το να βάλεις "συνομήλικούς" τους όχι μόνο ως πρωταγωνιστές της ταινίας αλλά και ως τους ήρωες που εν τέλει θα σώσουν τον κόσμο. Η πλάκα είναι πως η ταινία όχι μόνο πέτυχε τον στόχο της, αλλά έκανε ακόμα μεγαλύτερο γκελ στο κοινό, με την Paramount που είχε αγοράσει τα δικαιώματα, να διευρύνει το κύκλωμα διανομής και μάλιστα όχι μόνο σε κινηματογράφους αυτοκινήτων όπως αρχικά είχε προγραμματιστεί. Η άμορφη αμοιβάδα γιγαντιαίων διαστάσεων που κατασπάρασσε όποιον βρισκόταν στον δρόμο της έδειχνε να υπνωτίζει τους θεατές, με την ταινία να κάνει συνολικές εισπράξεις $2 εκατ. έναντι των $110.000 που είχε κοστίσει αρχικά. Ο μεγάλος χαμένος στην ιστορία ήταν ο Στηβ ΜακΚουήν (ως "Στήβεν" αναφέρεται στους τίτλους) ο οποίος -σύμφωνα με τη βιογραφία του- πήρε εφάπαξ αμοιβή $3.000 για την ταινία, αρνούμενος την πρόταση των παραγωγών για μικρότερο μισθό προκαταβολικά και ποσοστό 10% από τα κέρδη. Πού να φανταστεί πως η ταινία θα έκανε τέτοια επιτυχία διαχρονικά και πως θα του άφηνε πολλά περισσότερα κέρδη, όταν εκείνη την εποχή χρειαζόταν άμεσα χρήματα για να πληρώσει το νοίκι του. Οι κριτικοί της εποχής (έχοντας το κληρονομικό χάρισμα, προφανώς) τη σφαγίασαν, επιβραβεύοντας μόνο την έγχρωμη φωτογραφία της, ενώ κάποιοι την κατηγορούσαν για έλλειψη δράσης και πολυλογία ενώ θα προτιμούσαν τη μάζα περισσότερο παρούσα, αγνοώντας προφανώς ότι αυτές οι σποραδικές και αναπάντεχες εμφανίσεις της ήταν που ανέβαζαν την αγωνία κατακόρυφα. Μπορεί τα εφφέ να φαντάζουν φτωχά στις μέρες μας, αλλά η σκηνή που η μάζα πετιέται έξω από τις πόρτες του κινηματογράφου είναι απλά αξεπέραστη.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου