Piranha (1978)

Ελληνικός τίτλος: Πιράνχα, τα σαρκοφάγα

Ταινία τρόμου της New World, σε σκηνοθεσία Τζο Ντάντε, με τους Μπράντφορντ Ντίλμαν, Χέδερ Μένζις, Κέβιν ΜακΚάρθυ, Κήναν Γουίν, Μπάρμπαρα Στηλ, Ντικ Μίλλερ.

Μία ιδιωτική ερευνήτρια και ο μέθυσος οδηγός της ψάχνουν την περιοχή γύρω από τις λίμνες του Χαμένου Ποταμού, σε αναζήτηση δύο νεαρών παιδιών που αγνοούνται εδώ και καιρό. Η διαδρομή που ακολουθούν τούς οδηγεί σε μια φαινομενικά εγκαταλελειμμένη στρατιωτική εγκατάσταση, όπου εν αγνοία τους ανοίγουν τις πύλες της δεξαμενής, απελευθερώνοντας ένα τσούρμο γενετικά τροποποιημένων πιράνχα, τα οποία είχαν σκοπό να τα χρησιμοποιήσουν ως μυστικό όπλο χρόνια νωρίτερα στον πόλεμο του Βιετνάμ. Ελεύθερα και πιο πεινασμένα από ποτέ, τα σαρκοφάγα τέρατα κυκλοφορούν ελεύθερα στον ποταμό με κατεύθυνση μια κοντινή κατασκήνωση γεμάτη από κόσμο και δωρεάν γεύματα.

Με τον Ρότζερ Κόρμαν στην παραγωγή και σαφέστατα εμπνευσμένα από τα "Σαγόνια του καρχαρία" που τρία χρόνια νωρίτερα είχαν ανοίξει νέους διαύλους προς τον υδάτινο τρόμο, τα "Πιράνχα" έκαναν μεγάλο σπλας στους κινηματογράφους στην εποχή τους και σήμερα θεωρούνται αναμφισβήτητα κλασικά. Με την ελευθερία τής μακριά από τα μεγάλα στούντιο παραγωγής, τη γνωστή αγάπη του Κόρμαν για την υπερβολή και το αίμα αλλά και με ένα σενάριο καθάριο που έβγαζε και νόημα, η ταινία ακολουθεί κυριολεκτικά το Χαμένο Ποτάμι καθώς τα απελευθερωμένα σαρκοφάγα ταξιδεύουν κατά μήκος του, κατασπαράσσοντας τα πάντα στο πέρασμά τους. Τα κατά τόπους αιματοβαμμένα περιστατικά στη διαδρομή τους σε αντίστιξη με τη γαλήνη και τη χαρά στην κατασκήνωση λίγα μίλια πιο μακριά, κορυφώνουν σταδιακά την αγωνία, χτίζοντας τον τρόμο καρέ προς καρέ και οδηγώντας με τέρμα το γκάζι στο εκρηκτικό φινάλε. Η άγνοια κινδύνου και η πλήρης αφοσίωση της ταινίας στο είδος που εξυπηρετεί, μακριά από οδηγούς μάρκετινγκ και στόχευσης κοινού, της χαρίζουν μια αφοπλιστική αθωότητα που συναρπάζει καθώς γνωρίζεις πως τα πάντα μπορούν να συμβούν από τη μια στιγμή στην άλλη. Με το ανεπιτήδευτο χιούμορ να κολυμπάει πλάι-πλάι με τον τρόμο και τις ξεσκισμένες σάρκες, τα εντυπωσιακά -μολονότι φτωχά- οπτικά εφφέ αλλά και τον εμπνευσμένο -και πλέον διαχρονικά αναγνωρίσιμο- ήχο των σαρκοφάγων τεράτων όταν κατασπαράσσουν τη λεία τους, τα "Πιράνχα" έκοψαν εισιτήρια αδιαφορώντας για τις μέτριες κριτικές και επέστρεψαν τέσσερα χρόνια αργότερα και με την ιπτάμενη εκδοχή τους. Να αναφέρω στο σημείο αυτό, πως το καλοκαίρι του 1978, όταν η ταινία είχε προγραμματιστεί να βγει στις αίθουσες στις ΗΠΑ, η Universal απειλούσε με μηνύσεις, καθώς ήταν έτοιμη να βγάλει από την πλευρά της τα "Σαγόνια του καρχαρία Νο 2", αλλά τελικά έκανε πίσω μετά από παρέμβαση του ίδιου του Στήβεν Σπήλμπεργκ που πήρε θέση υπέρ των "Πιράνχα".

Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Facebook και στο Instagram.