Undir trénu (2017)

Ελληνικός τίτλος: Κάτω από το δέντρο

Δραματική κομεντί σε σκηνοθεσία Χάφστεϊν Γκούναρ Σίγουρδσον, με τους Στέινμπορ Χρόαρ Στέινμπορσον, Έντα Μπιοργκβινσντοτίρ, Σίγκουρορ Σιγκούργιονσον, Μπόρστέιν Μπάχμαν, Λάρα Γιοχάνα Γιονσντοτίρ, Σέλμα Μπιορνσντοτίρ.

Μετά από έναν άγριο καυγά με τη γυναίκα του, η οποία τον πετάει έξω από το σπίτι, ο Άτλι που έχει λερωμένη τη φωλιά του, κάνει την ανάγκη φιλοτιμία και επιστρέφει για λίγο καιρό στο πατρικό του, ελπίζοντας η κατάσταση στο σπίτι να ξεθυμάνει και η γυναίκα του να μην πραγματοποιήσει την απειλή της πως δεν θα του επιτρέψει να βλέπει την κόρη τους. Το μόνο που χρειάζεται ο Άτλι είναι λίγη ηρεμία και η δυνατότητα να ταχτοποιήσει το μυαλό του. Όμως, τίποτα από τα δύο δεν μπορεί να συμβεί, καθώς βρίσκει τους συνταξιούχους γονείς του σε άγρια διαμάχη με τους γείτονες. Ο λόγος είναι ο μεγαλόπρεπος πλάτανος στην αυλή του πατρικού του Άτλι, του οποίου τα κλαδιά η μητέρα του αρνείται πεισματικά να κόψει, παρά τις έντονες πιέσεις των γειτόνων για την ανεπιθύμητη σκιά που ρίχνει στη δική τους αυλή.

Δραματική κομεντί που βυθίζεται σταδιακά στο μαύρο της χιούμορ για να αγγίξει όσο εξελίσσεται τα όρια του θρίλερ, το απολαυστικό "Κάτω από το δέντρο" αποτελεί τον ορισμό του εθνικού σινεμά, έτσι όπως διαπραγματεύεται την αφορμή της διαμάχης, η οποία απέχει μίλια μακριά από τη δική μας νοοτροπία. Για τη σκιά ενός δέντρου γίνονται όλα αυτά, που κρύβει τον τόσο πολύτιμο για τους βορειοευρωπαίους ήλιο, ειδικά κατά την περίοδο εκείνη που η παρουσία του στον ουρανό δεν κρατάει για πολύ. Την ίδια στιγμή, όμως, αυτό το "έθνικ" ζήτημα στον πυρήνα της ιστορίας, πυροδοτεί το οικουμενικό θέμα της αντιπαλότητας δι' ασήμαντον αφορμήν, η οποία μπορεί να καταλήξει σε απρόβλεπτες πράξεις και αντιδράσεις. Έχει πράγματι πάρα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον ο τρόπος που το σενάριο καλείται να παίξει ανάμεσα σε κάτι το τόσο εντόπιο και ταυτόχρονα ευρέως αντιληπτό, χωρίς ποτέ να αφήνει τους ήρωές του να χάνουν την επαφή με τις ρίζες τους και με την καθοριστική για τη συμπεριφορά τους εθνική τους ταυτότητα. Εξίσου μεγάλο ενδιαφέρον όμως παρουσιάζει και η σκηνοθεσία της ταινίας που μοιάζει να αποτραβιέται από τα πρόσωπα και τα γεγονότα και να παρακολουθεί από απόσταση τις εξελίξεις, σαν να συμμερίζεται την έκπληξη του ίδιου του θεατή, τονίζοντας όμως σοφά και ανά περίσταση τον τόνο του ύφους της κάθε σκηνής, μπαίνοντας στην ουσία είτε του μαύρου χιούμορ, είτε της δραματικής απελπισίας, είτε στην αγριότητα του παρ' ολίγον θρίλερ. Οι συμβολισμοί γύρω από τις ρίζες, τα κλαδιά (με ή χωρίς τη σκιά τους) και τους φράχτες που ορίζουν σύνορα προφανώς δηλώνουν παρόντες, όχι όμως παρεμβατικά στην αφηγηματική εξέλιξη, παρά μόνο ως ακόμα ένα κλείσιμο του ματιού για τα λάθη που εμείς πράττουμε και για τα οποία πάλι εμείς πληρώνουμε.

Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Facebook και στο Instagram.