Wolfs (2024) (IMAX)

Κωμική περιπέτεια της Apple TV+ σε σκηνοθεσία Τζον Γουώτς, με τους Τζωρτζ Κλούνεϋ, Μπραντ Πιτ, Ώστιν Έημπραμς.

Όταν μία εισαγγελέας του Μανχάταν βρίσκεται με το πτώμα ενός νεαρού στη σουίτα του ξενοδοχείου όπου τον γνώρισε, καλεί τον μοναδικό αριθμό που μπορεί να την ξελασπώσει. Η άφιξη του ειδικού που εξαφανίζει πτώματα και στοιχεία είναι καθησυχαστική, μέχρι τη στιγμή που και ένας δεύτερος "ρυθμιστής" κάνει την εμφάνισή του, επιφορτισμένος με το ίδιο έργο. Αναγκαστικά, οι δύο μοναχικοί λύκοι θα πρέπει να συνεργαστούν, ο καθένας για λογαριασμό του δικού του εργοδότη, έως ότου συνειδητοποιούν δύο ακόμη λεπτομέρειες: πρώτον, ο νεκρός νεαρός κουβαλούσε στο σακίδιό του μια μεγάλη ποσότητα ανόθευτων ναρκωτικών. Δεύτερον... δεν είναι τόσο νεκρός όσο νόμιζαν.

Έχουμε να κάνουμε με κλασική περίπτωση ταινίας όπου τα δύο μεγάλα ονόματα στη "μαρκίζα" αναδεικνύουν την έξυπνη κεντρική ιδέα της ιστορίας για να σώσουν ένα μέτριο σενάριο. Βλέπετε, είναι που το εγχείρημα δημιουργεί από μόνο του πολύ μεγάλες προσδοκίες στις οποίες δεν μπορεί να ανταποκριθεί. Ο πυρήνας της ιστορίας, για παράδειγμα, ακούγεται εξαιρετικά ενδιαφέρων: δύο μοναχικοί, επαγγελματίες "ρυθμιστές" που έχουν μάθει να ζουν και να εργάζονται ολομόναχοι και πάντα στις σκιές, αναγκάζονται να συνυπάρξουν ώστε να ξεμπερδεύουν με αυτή τη φαινομενικά ρουτινιάρικη υπόθεση, η οποία όμως δεν υστερεί σε ανατροπές και δυσάρεστες εκπλήξεις. Την ίδια στιγμή, αυτή η αναγκαστική συνεργασία ξυπνά μέσα τους την ανάγκη της ανθρώπινης επαφής και της ύπαρξης ενός φίλου, ελλείψεις που ουδέποτε κάλυψαν στη μοναχική τους ζωή. Στην εξίσωση μπαίνουν επίσης ο καθόλου νεκρός εν τέλει νεαρός που έμπλεξε με τους λάθος ανθρώπους τη λάθος στιγμή, συμμορίες ναρκωτικών και συνωμοσίες πίσω από την πλάτη τους, με αποτέλεσμα να υπάρχουν οι εξαιρετικές αυτές βάσεις για μια περιπέτεια με δράση και κάμποσο χιούμορ που διαδραματίζεται μέσα σε μια νύχτα στους δρόμους της Νέας Υόρκης. 

Ο Τζον Γουώτς ως σκηνοθέτης είναι πολύ καλύτερος από ό,τι ο Τζον Γουώτς ως σεναριογράφος και το παράδοξο είναι πως η σκηνοθεσία του με τη φροντίδα στον ρυθμό, το μέτρο στις ερμηνείες και τη λεπτομέρεια στα κάδρα και στη γεωμετρία τους περισώζει τις αδυναμίες του σεναρίου που ο ίδιος έχει γράψει. Η διαρκής παρουσία του απολαυστικού δίδυμου Κλούνεϋ-Πιτ είναι αυτή που κλέβει τις εντυπώσεις και κερδίζει το ενδιαφέρον, μαζί με τον επίσης απολαυστικό Ώστιν Έημπραμς στον ρόλο του όχι νεκρού νεαρού, έτσι καθώς η μεταξύ τους αλληλεπίδραση πατάει το γκάζι της αφήγησης. Το κρίμα είναι πως το σενάριο επιμένει να περιγράφει καταστάσεις και συνθήκες, αντί να τις αποτυπώνει στους ρόλους, την ίδια στιγμή που εκεί προς το τέλος όχι μόνο αφήνει αδιευκρίνιστους υπαινιγμούς αλλά μένει και τόσο μετέωρο που μόνο το "Συνεχίζεται" λείπει από την οθόνη. Ο Τζον Γουώτς δήλωσε πως δεν είχε γράψει έτσι το φινάλε επειδή είχε στο μυαλό του το ενδεχόμενο ενός sequel, παρ' όλα αυτά το δεύτερο μέρος βρίσκεται ήδη στα σκαριά. Εν γένει περνάς καλά και η ώρα κυλάει ευχάριστα. Σου είναι αδύνατον όμως να μην αναλογιστείς πόσο καλύτερο θα μπορούσε να είναι.

Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Facebook και στο Instagram.