American Horror Story: NYC (2022)
O 11ος κύκλος της κλασικής πλέον σειράς ανθολογίας τρόμου επιστρέφει στις οθόνες μας, με την υπογραφή του Ράυαν Μέρφυ και του Μπραντ Φάλτσουκ, για λογαριασμό των 20th Television/Hulu, με πρωταγωνιστές τους Ράσσελ Τόουβυ, Τζόε Μαντέλο, Τσάρλι Κάρβερ, Μπίλλυ Λουρντ, Λέσλι Γκρόσμαν, Σάντρα Μπέρνχαρντ, Πάτι Λουπόουν, Ζάκαρυ Κουίντο.
Νέα Υόρκη, 1981. Ο δημοσιογράφος μιας τοπικής εφημερίδας καλύπτει μια σειρά φόνων gay ανδρών που όλοι τους φαίνεται να έχουν γίνει από το ίδιο άτομο. Ο αστυνομικός σύντροφός του που συμμετέχει στις έρευνες, αρνείται να του δώσει επιπλέον πληροφορίες αλλά και να πιέσει τους αδιάφορους συναδέλφους του να ασχοληθούν περισσότερο ώστε να μην αποκαλύψει την προσωπική του ζωή. Την ίδια στιγμή, κι ενόσω οι φόνοι συνεχίζονται, ένας παράξενος νέος ιός κάνει την εμφάνισή του, ο οποίος οδηγεί στην μαζική εξόντωση των ελαφιών σε ένα νησί κοντά στη Νέα Υόρκη, καθώς θεωρήθηκαν υπαίτια για τη μετάδοσή του.
Από κάθε άποψη έχουμε να κάνουμε με τον πιο σκληρό και προκλητικό κύκλο του American Horror Story, αλλά ταυτόχρονα τον πλέον επίκαιρο κι ας διαδραματίζεται κάπου 40 χρόνια νωρίτερα. Φετιχιστικός στην όψη, τολμηρός σε ιδέες, αναίσχυντος στην εικόνα του κι όμως βαθιά τρυφερός και σπαρακτικός στη μοναξιά και στον φόβο των ηρώων του, παίζει με τις προκαταλήψεις και τις θεωρίες συνωμοσίας, αγγίζει τον πανικό της πανδημίας, διεκδικεί δικαιώματα και ορθώνει λόγο καυστικό που βγάζει γλώσσα στο κατεστημένο. Σενάριο και σκηνοθεσία προσφέρουν απλόχερα μοναδικούς χαρακτήρες καθώς γνωρίζουν να εκμεταλλεύονται στον υπέρτατο βαθμό κάθε ηθοποιό που συμμετέχει σε αυτόν τον άτυπο θίασο εδώ και χρόνια, καθιστώντας το American Horror Story βήμα νέας έκφρασης αναγνωρισμένων και σπουδαίων ηθοποιών (και δεν έχουν περάσει λίγοι εδώ και 11 σαιζόν) αλλά και εκκολαπτήριο εξαιρετικών νέων ταλέντων. Σκηνογραφία, κοστούμια, σκηνικά μοιάζουν να έχουν βγει από τα χρόνια του '80 σε μια έκρηξη αληθοφάνειας, η οποία όμως συνάδει και με την αντίληψη του γυμνού και του σεξ στο σινεμά της εποχής εκείνης που έμοιαζε να αδιαφορεί για τους καλούς τρόπους και να παραδίδεται σε μια διόλου ενοχική απόλαυση της σεξουαλικότητας. Βέβαια, για να μη χαλάμε την παράδοση, το φινάλε κατορθώνει και σε αυτήν εδώ τη σαιζόν να τα κάνει ολίγον λίμπα, έτσι όπως ξεχύνεται ανεξέλεγκτο αλλά και περισσότερο άτολμο ώστε να διαχειριστεί τη θύελλα που είχε απελευθερώσει. Στον αντίποδα όμως αυτής της άνισης αφηγηματικής εξέλιξης έχουμε μια έκρηξη συναισθημάτων και ποιητικής αισθητικής, σε ένα σύμπαν υποθετικό, χαμένο μέσα στο αβέβαιο κενό που πλανάται μεταξύ ζωής και θανάτου. Απομονωμένο από τα προηγούμενα, είναι σπαρακτικό στην αλήθεια του και φέρνει δάκρυα στα μάτια.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου