Sleepaway Camp (1983)

Ταινία τρόμου της American Eagle σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Χίλτζικ, με τους Φελίσα Ρόουζ, Τζόναθαν Τίρστεν, Κάρεν Φηλντς, Κρίστοφερ Κόλετ, Μάικ Κέλλιν, Κάθριν Κάμχι.

Ένα τραγικό δυστύχημα στη λίμνη πριν από χρόνια, έχει στιγματίσει τη ζωή της μικρής Άντζελα για πάντα. Ορφανή πλέον, ζει στο σπίτι της εκκεντρικής θείας της, μαζί με τον εξάδελφό της, στο μοναδικό περιβάλλον που η ίδια θεωρεί ασφαλές. Εξ ου και ο πανικός της, όταν η θεία Μάρθα αποφασίζει να στείλει τα δύο παιδιά στην Κατασκήνωση Άραγουακ, όπου η Άντζελα θα βρισκόταν για πρώτη φορά εκτός της ζώνης ασφαλείας της. Ακριβώς αυτή η συγκρατημένη και πλήρως αμήχανη συμπεριφορά της την καθιστούν πολύ σύντομα το εύκολο θύμα για εκφοβισμό και χοντροκομμένα αστεία. Μόνο ένα αγόρι, ο Πωλ, της συμπεριφέρεται φιλικά και μάλιστα την προστατεύει όταν τα άλλα παιδιά παρατραβάνε το σχοινί μαζί της. Οι ομαδάρχες κάνουν ό,τι μπορούν, έστω για τους τύπους, όμως το bullying στο μικρό κορίτσι πολύ σύντομα θα είναι το μικρότερο από τα προβλήματά τους, αφού κάποιοι από τους κατασκηνωτές αρχίζουν να βρίσκουν φριχτό θάνατο.

Το κατηγόρησαν οι κριτικοί στα χρόνια του ότι δεν ήταν τίποτα παραπάνω από μια αντιγραφή του "Παρασκευή και 13" επ' αφορμής και μόνο του τόπου δράσης των εγκλημάτων (σάμπως δεν θα το κατηγορούσαν ακόμα κι αν οι φόνοι δεν διαδραματίζονταν σε κατασκήνωση). Μεταξύ μας, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η έμπνευση πηγάζει από εκεί, όμως πιστέψτε με όταν σας λέω ότι στην Κατασκήνωση Άραγουακ συμβαίνουν πολλά περισσότερα και καλύτερα (τρόπος του λέγειν, εφ' όσον μιλάμε για φρικιαστικά εγκλήματα) από όσα είδαμε στην Κρύσταλ Λέηκ. Και ο βασικός λόγος είναι πως το σενάριο που υπογράφει ο ίδιος ο σκηνοθέτης, δεν σέβεται ούτε ιερά ούτε όσια αλλά ούτε και συμβάσεις κοινού και καταλληλότητας. Με μια έξυπνη ιδέα στο μυαλό του, πορεύεται απόλυτα αφοσιωμένος στο είδος του slasher τρόμου, ξαμολάει ημίγυμνους και ξαναμμένους έφηβους ολούθε (όπως μόνο στα eighties μπορούσαν να τους ξαμολήσουν) για να τους ξεπαστρέψει στη συνέχεια έναν προς έναν, όσο πιο ευφάνταστα και πρωτότυπα μπορεί, με το κατακόκκινο, ψεύτικο αίμα να ρέει άφθονο. Χωρίς μεγάλο στούντιο να ελέγχει όσα γράφει και σκηνοθετεί, ξετυλίγει την ιστορία με άγνοια κινδύνου και χαμηλό προϋπολογισμό (με όσα αυτό συνεπάγεται) για να φτάσει εκεί όπου πραγματικά υπερέχει σε σχέση με το "Παρασκευή και 13", στο φινάλε δηλαδή, που αποκαλύπτει πολλά περισσότερα από την ταυτότητα του μανιακού δολοφόνου. Όμως, my lips are sealed.

Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Facebook και στο Instagram.