Jia ting jian shi (2024)
Ελληνικός τίτλος: Σύντομη Ιστορία Μιας Οικογένειας
Ψυχολογικό θρίλερ της Films Boutique σε σκηνοθεσία Τζιαντζί Λιν, με τους Κεν-Γιου Γκουό, Μουράν Λιν, Ξιλούν Σουν, Φενγκ Ζου.
Ένα ατύχημα κατά τη διάρκεια της προπόνησης στο σχολείο φέρνει κοντά δύο συμμαθητές, τον μοναχικό Σούο και τον εξωστρεφή Γουέι. Οι συχνές επισκέψεις του Σούο στο πλούσιο σπίτι του νέου του φίλου αποκαλύπτουν μυστικά για τον κακοποιητικό πατέρα του, τα οποία φαίνεται πως συγκινούν τους γονείς του Γουέι, οι οποίοι πλέον αποζητούν και οι ίδιοι την παρουσία του στο τραπέζι τους. Καλός και αφοσιωμένος μαθητής, σε αντίθεση με τον μάλλον καλομαθημένο από την εύπορη ζωή φίλο του, ο Σούο μέρα με τη μέρα αρχίζει να εκπροσωπεί το πρότυπο του γιου που θα ήθελαν να έχουν. Και κάπως έτσι, η δυναμική μέσα στην οικογένεια αλλάζει ριζικά με απρόβλεπτες συνέπειες.
Τι ωραία ταινία, ειλικρινά. Πόσο καλογραμμένη, πόσα άψογα εκτελεσμένη και πόσο δυνατό σινεμά ταυτόχρονα. Διόλου αδικαιολόγητα αυτή εδώ η πρώτη σκηνοθετική δουλειά μεγάλου μήκους του (παρ' ολίγον μηχανικού βιοϊατρικής) Τζιαντζί Λιν προκάλεσε αίσθηση στο κοινό των φεστιβάλ όπου συμμετείχε, διεκδικώντας το σχετικό βραβείο στο Πανόραμα του Βερολίνου, το Μέγα Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής στο Σάντανς, αλλά και τη Χρυσή Αθηνά στις Νύχτες Πρεμιέρας, από όπου έφυγε με την Ειδική Μνεία στο Διεθνές Διαγωνιστικό Τμήμα.
Πέραν του αμιγούς δραματουργικού ενδιαφέροντος για το οποίο θα μιλήσω λίγο πιο κάτω, η "Σύντομη Ιστορία Μιας Οικογένειας" ξεχωρίζει επίσης για την έμπνευση που πριμοδοτεί το σενάριο αλλά και για την ξεχωριστή της όψη. Κατ' αρχάς, είναι από τις σπάνιες έως ελάχιστες φορές που βλέπουμε μια ταινία από την Κίνα η οποία μιλά και ασχολείται με την αστική Κίνα του σήμερα. Ούτε χωράφια, ούτε αγρότες, ούτε φολκλόρ παρά μόνο μία σύγχρονη μεγαλούπολη, ένα αστικό διαμέρισμα μιας εύπορης οικογένειας και 16χρονα παιδιά που παίζουν βιντεοπαιχνίδια και απασχολούνται (ή όχι) με το επαγγελματικό τους μέλλον. Ο Τζιαντζί Λιν παντρεύει με δεξιοτεχνία το πεδίο των αρχικών του σπουδών (παράτησε τη βιοϊατρική για να σπουδάσει σινεμά στη Νέα Υόρκη) με την πρόσφατη αλλαγή της νομοθεσίας στην Κίνα που πλέον επιτρέπει (ή ακόμα και απαιτεί) δεύτερο παιδί σε κάθε οικογένεια -νέο δεδομένο που άρα επιτρέπει δεύτερες σκέψεις στους γονείς του κακομαθημένου Γουέι. Λίγο νωρίτερα δε, σε μια ομιλία του, ο βιολόγος πατέρας του ακούγεται να μιλά για πρωτεΐνες που βοηθούν τους ιούς να εισβάλλουν στα ανθρώπινα κύτταρα καμουφλάροντας την ίδια τους την ύπαρξη. Με τους συμβολισμούς της συνθήκης ήδη πρόδηλους, τα πάντα παίρνουν τον (τραγικό) δρόμο τους.
Όμως, αυτό που κάνει την ουσιαστική διαφορά είναι πως ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης της ταινίας δεν καταθέτει απόψεις με διάθεση ελιτίστικης αυτοαναφοράς ούτε χαραμίζεται σε αχρείαστα παιχνίδια "καλλιτεχνικής" φιοριτούρας. Ο Τζιαντζί Λιν έχει ταλέντο, γνωρίζει από σινεμά και, πολύ απλά, κάνει καλό σινεμά. Με αισθητική που υπερβαίνει τα όρια της οθόνης και χαρίζει κάδρα γεωμετρικής ακρίβειας και χρωματικού εγκλεισμού, παίζοντας με τους άξονες και τα είδωλα και επικεντρώνοντας στα βλέμματα, μετατρέπει το διαμέρισμα της οικογένειας σε τόπο θρίλερ, όπου ο λιγομίλητος Σούο επιβάλλει απρόσκοπτα την παρουσία του -ή για να ακριβολογήσω, την καθιστά απαραίτητη. Τα όσα αποκαλύπτει για τη νεκρή μητέρα του και τον βίαιο, μέθυσο πατέρα του συγκλονίζουν και εξηγούν τη συμπεριφορά του, αλλά αποτελούν απλά και μόνο αλήθειες κατά δική του δήλωση. Ούτε η οικογένεια που τον περιθάλπει ούτε εμείς έχουμε άμεση γνώση των γεγονότων, με αποτέλεσμα να διαχέεται μια αγωνία αποπνικτική, κάθε φορά που ο πληγωμένος, αβοήθητος νέος βηματίζει στο επόμενο κουτάκι του ταμπλώ αυτού του αόρατου επιτραπέζιου παιχνιδιού που υποθέτουμε ότι δεξιότεχνα κερδίζει. Η διαχρονική δραματουργική ισχύς του "εισβολέα" που με άγνωστες προθέσεις διαπερνά τα τείχη (υπαρκτά και συναισθηματικά) επιβάλλοντας την παρουσία του, στη "Σύντομη Ιστορία Μιας Οικογένειας" αποκτά άλλη δυναμική, με οιδιπόδειους υπαινιγμούς και έναν άδηλο ερωτισμό που ξεχειλίζει, κοντράροντας την απειλή(;) με μοντάζ (Περ Κ. Κίρκεγκαρντ) μετρημένο στα κλάσματα του δευτερολέπτου, φωτογραφία (Τζιαχάο Ζανγκ) που αντικατοπτρίζει συναισθήματα και μουσική (Τόκε Μπρόρσον Όντιν) που μοιάζει με μετρονόμο που μετρά αντίστροφα την ώρα της έκρηξης.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου