Smile 2 (2024)
Ταινία τρόμου της Paramount σε σκηνοθεσία Πάρκερ Φιν, με τους Ναόμι Σκοτ, Ρόζμαρι ΝτεΓουίτ, Μάιλς Γκουτιέρεζ-Ράιλυ, Πήτερ Τζέηκομπσον, Ντύλαν Τζελούλα, Κάυλ Γκώλνερ, Λούκας Γκέητζ.
Μετά από μια δύσκολη χρονιά που συμπεριελάμβανε ένα τροχαίο που στοίχισε τη ζωή στο αγόρι της, τον δικό της σοβαρό τραυματισμό και την παραμονή της σε κέντρο αποτοξίνωσης και αποκατάστασης της ψυχικής της υγείας, η διάσημη ποπ τραγουδίστρια Σκάυ Ράιλυ επιστρέφει με νέα, παγκόσμια περιοδεία. Με τις προετοιμασίες της τελευταίας στιγμής να είναι ιδιαίτερα απαιτητικές και τα μάτια του κόσμου όλου στραμμένα επάνω της, η Σκάυ πρέπει να αντιμετωπίσει πέραν των προσωπικών της δαιμόνων και τον δαίμονα με το χαμόγελο, που εν αγνοία της, την περιτριγυρίζει.
Και να πώς γυρίζεις ένα sequel που και λόγο ύπαρξης έχει και δεν προδίδει την καλή φήμη της αρχικής ταινίας. Το "Χαμογέλα" (τότε είχε ελληνικό τίτλο, τώρα απωλέσθη) έκανε μεγάλη αίσθηση το 2022, και δικαίως, καθώς απέδειξε πως όταν υπάρχει καλή ιδέα, καλό σενάριο και γνώση του είδους, ένα horror movie μπορεί να κάνει τη διαφορά από όσα γυρίζονται σωρηδόν με στόχο τα εφηβικά κοινά και με αισθητική escape room ή ride σε θεματικό πάρκο. Ο πρωτάρης όμως τότε Πάρκερ Φιν το είχε και με το είδος και με το στόρυ, οπότε δικαίως επιστρέφει στον τόπο του χαμόγελου (ναι, ναι, το ξέρω, κακό λογοπαίγνιο) και μας προσφέρει μια νέα ιστορία, συνδεδεμένη τόσο-όσο με την αρχική, περισσότερο ως νοηματική σύνδεση παρά ως σημείο εκκίνησης. Μιλώντας για εκκίνηση δε, η αρχική σεκάνς, πριν καν από τους τίτλους, είναι εξαιρετική σε ορμή, ένταση, γύρισμα, μοντάζ και ερμηνείες, με έναν υπέροχο Κάυλ Γκώλνερ (προσφάτως τον απολαύσαμε στον "Strange Darling") να κάνει το συνδετήριο πέρασμα που κλέβει την παράσταση. Μα πόσο καλός ηθοποιός! Το ίδιο καλή ηθοποιός αποδεικνύεται περίτρανα στο "Smile 2" η Ναόμι Σκοτ που πείθει στο απόλυτο ως ποπ σταρ αλλά και ως ποικιλοτρόπως τραυματισμένη προσωπικότητα, καθώς διαχειρίζεται με αληθοφάνεια και ουσία το ψυχοσωματικό τριπάκι που βιώνει από την αρχή μέχρι το τέλος της ταινίας.
Εάν κάνω ένα βήμα πίσω, δεν θα είναι δύσκολο να διαπιστώσω πως η δεύτερη ταινία -όσο καλή και να είναι- δεν πηγαίνει επί της ουσίας του τον μύθο παρακάτω. Στις ίδιες αρχές στηρίζεται και το ίδιο θέμα αναμοχλεύει, απλά αυτή τη φορά με διαφορετικά θύματα. Υπάρχει όμως ένα μεγάλο "αλλά" στον τρόπο που διαχειρίζεται την επαναλαμβανόμενη θεματική του. Με δεδομένο ότι η προηγούμενη ταινία μάς έχει ήδη συστήσει τον δαίμονα και τα περί αυτού, ουσιαστικά εκμεταλλεύεται τη "γνώση" του θεατή για να μπει κατ' ευθείαν στο ψητό χωρίς περιττές εισαγωγές και αναμονές. Εννοείται πως υπάρχουν οι απαραίτητες εξηγήσεις για όσους θεωρητικά δεν έχουν δει την προηγούμενη, όμως ο αφηγηματικός άξονας ούτε εισάγει, ούτε συστήνει τα δεδομένα αλλά αφήνεται στην απόλυτη παράνοιά τους. Ως εκ τούτου, έχουμε μια άκρως τρομακτική ταινία η οποία σού επιτίθεται από εκεί που δεν το περιμένεις, καθώς η παραίσθηση συγκρούεται διαρκώς με την πραγματικότητα, πλάθοντας ένα σύμπαν το οποίο ο Πάρκερ Φιν, με την ιδιότητα του σκηνοθέτη, απογειώνει οπτικά και ηχητικά τις ιδέες του Πάρκερ Φιν σεναριογράφου. Φρικιαστικό και τραγικό συνάμα, ακριβώς λόγω της αληθοφάνειας χαρακτήρων και ερμηνειών, χωρίς ίχνος ανόητων comic relief εξυπνάδων, με μικρές σκηνές (όπως αυτή με το κοριτσάκι στα αυτόγραφα) που κόβουν την ανάσα αλλά και με μεγάλες που προκαλούν ψυχικό ίλιγγο, το "Smile 2" είναι μια επιβλητική ταινία τρόμου και όχι ride σε θεματικό πάρκο, η οποία χαίρει της εφιαλτικής μουσικής του Κριστομπάλ Ταπία ντε Βέερ και του εξαιρετικά λειτουργικού μοντάζ με τiς αξεπέραστες μεταβάσεις του Έλιοτ Γκρήνμπεργκ που αμφότεροι επιστρέφουν από την πρώτη ταινία.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου