The Silent Hour (2024)
Ελληνικός τίτλος: Η Ώρα της Σιωπής
Αστυνομική περιπέτεια της AGC σε σκηνοθεσία Μπραντ Άντερσον, με τους Τζόελ Κίνναμαν, Σάντρα Μέη Φρανκ, Μαρκ Στρονγκ, Μέκι Φάιφερ.
Ένα χρόνο σχεδόν μετά από μια συμπλοκή που του κόστισε το 50% της ακοής του, ο ντετέκτιβ της αστυνομίας της Βοστώνης, Φρανκ Σω, προσπαθεί να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα της ζωής του, τόσο της επαγγελματικής όσο και της προσωπικής. Με τις προβλέψεις της γιατρού του για την πρόοδο της κατάστασής του να μην είναι καθόλου ενθαρρυντικές, ο Φρανκ, άνθρωπος που στηριζόταν στις αισθήσεις και στο ένστικτό του για τη δουλειά του στην αστυνομία, νιώθει πλέον μισός και ανίκανος να ανταπεξέλθει. Η νέα αυτή πραγματικότητα αποδεικνύεται χρήσιμη, όταν καλείται από έναν φίλο και συνάδελφο να βοηθήσει ως διερμηνέας της νοηματικής με μία κωφή μάρτυρα που ήταν παρούσα σε μια εκτέλεση εμπόρων ναρκωτικών. Μόνο που η υπόθεση αυτή δεν είναι τελικά τόσο απλή, με αποτέλεσμα ο Φρανκ και η Έιβα, αποκλεισμένοι σε μια σχεδόν έρημη πολυκατοικία, να προσπαθούν να επιβιώσουν από τους δολοφόνους.
Ξεκάθαρο, απλό στη σύλληψη, αλλά καλογυρισμένο, με ένταση και φροντισμένες ερμηνείες αστυνομικό φιλμ που συνδυάζει με επιτυχία τη δράση με την αγωνία και την (επιφανειακή) ουσία των χαρακτήρων, με αποτέλεσμα ένα 90λεπτο κλιμακωτής εξέλιξης, χωρίς υπερφίαλες ανατροπές. Μεγάλο ατού στην "Ώρα της Σιωπής" είναι ο πρωταγωνιστής της, ο πάντοτε στιβαρός και εσωστρεφής Τζόελ Κίνναμαν, που ενσαρκώνει με ενδιαφέρον και ρεαλισμό τον "ημιτελή" ήρωα που υποδύεται. Επιβλητικός στο παρουσιαστικό του, εύθραυστος εσωτερικά αλλά με την καθαρότητα των αγνών προθέσεων, ο Φρανκ Σω δεν είναι ο υπερ-ήρωας της δράσης, αλλά ο αποτελεσματικός και έμπειρος άνθρωπος που καλείται να δραπετεύσει από τη λάθος στιγμή στην οποία βρέθηκε. Εξ ίσου ενδιαφέρουσα η παρουσία της Έιβα, της κοπέλας την οποία πρέπει να προστατεύσει, που στο πρόσωπο και στην ερμηνεία της Σάντρα Μέη Φρανκ αποκτά αληθοφάνεια στη συμπεριφορά και χημεία με τον συμπρωταγωνιστή της. Οι όποιες αποκαλύψεις στην εξέλιξη της ιστορίας λειτουργούν περισσότερο ως εργαλείο κλιμάκωσης της αφήγησης και επ' ουδενί δεν προσπαθούν να λειτουργήσουν ως συνταρακτικές ανατροπές, ενώ έχει ενδιαφέρον ο τρόπος με τον οποίο ο σχεδιασμός του ήχου μας βάζει στον κόσμο της σιωπής των δύο ηρώων. Ως προς αυτό βέβαια, θα μπορούσε το συγκεκριμένο εύρημα να λειτουργούσε ακόμα περισσότερο, βυθίζοντας και εμάς στον κίνδυνο της σιωπής, αλλά και έτσι, το αποτέλεσμα είναι τίμιο και ψυχαγωγικό.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου