Venom: The Last Dance (2024) (IMAX)
Ελληνικός τίτλος: Venom -Η Τελευταία Πράξη
Κόμικ περιπέτεια φαντασίας των Columbia/Marvel σε σκηνοθεσία Κέλλυ Μάρσελ, με τους Τομ Χάρντυ, Τσιγουέτελ Ετζιόφορ, Τζούνο Τεμπλ, Ράις Ίφανς, Στήβεν Γκράχαμ.
Κυνηγημένοι από την αστυνομία μετά τα γεγονότα της προηγούμενης ταινίας, ο Έντι και το συμβιωτικό φιλαράκι του, ο Βένομ, ανακαλύπτουν βιαίως πως οι Αρχές δεν είναι το μόνο πρόβλημα που τους καταδιώκει (κυριολεκτικά). Πίσω, στον πλανήτη του Βένομ, ο δαιμόνιος άρχοντας Νολ, τον οποίο τα συμβιωτικά κρατούν αιχμάλωτο, έχει στείλει στη Γη ένα τερατώδες τσιράκι του με σκοπό να αφαιρέσει τον "Κώδικα" από τον Βένομ, με άλλα λόγια αυτό που δημιούργησε η μεταξύ τους σχέση, ειδικότερα όταν ο Βένομ επανέφερε τον Έντι στη ζωή. Αυτός ο ξεχωριστός σύνδεσμος που τους ενώνει, αυτός ο "Κώδικας", είναι που θα επιστρέψει στον Νολ την ελευθερία του αλλά και που θα σηματοδοτήσει το τέλος της ύπαρξης των συμβιωτικών -ενδεχομένως και της ζωής στη Γη.
Δύσκολο εγχείρημα η μεταφορά του κόμικ αντι-ήρωα στο σινεμά, όπως αποδείχτηκε και από την πρώτη κιόλας ταινία. Από τη μια είναι το παράδοξο της συνύπαρξης των δύο όντων και η μεταξύ τους συνομιλία, που όσο εύκολα αποδεκτή φαντάζει στο χαρτί των περιοδικών, τόσο δύσκολο είναι να την αποδώσεις στην οθόνη χωρίς να φανεί γελοία. Από την άλλη είναι η ίδια η βίαιη φύση του Βένομ που εάν την αποτυπώσεις ως έχει τότε η Columbia και η Marvel θα βρίσκονταν με μια σούπερ ακατάλληλη σπλατεριά στα χέρια τους, κάτι που δεν νομίζω πως επιθυμούσε ουδείς εκ των δύο. Το πρώτο πρόβλημα λύθηκε με την άριστη επιλογή του Τομ Χάρντυ για τον διπλό ρόλο Έντι Μπροκ/Βένομ. Κάτι η τρέλα που δέρνει τον ίδιο, κάτι ο συμπεριφορικός χαμαιλεοντισμός του, κάτι το πρόσωπό του από το οποίο μπορεί να περάσει εν ριπή οφθαλμού μια ατελείωτη παλέτα συναισθημάτων, σαν δειγματολόγιο ψηφιακών αντιδράσεων, ο Τομ Χάρντυ έδωσε -εν μέσω προβληματικών σεναρίων- στον Βένομ ζωή και, όπως αποδεικνύεται με τούτην εδώ την τρίτη και τελευταία (;) ταινία, του προσέφερε ψυχή. Το δεύτερο θέμα επιλύθηκε με την αμφισβητήσιμης αξίας επιλογή της "καρτουνίστικης" βίας και του έξτρα (αδικαιολόγητου) χιούμορ. Ο Βένομ αποκεφαλίζει με το στόμα του όποιους δεν γουστάρει, αλλά με γλαφυρότητα που θυμίζει το Κογιότ όταν ανατινάζεται από το Μπιπ Μπιπ.
Και κάπως έτσι πορευτήκαμε στις δύο πρώτες κινηματογραφικές περιπέτειες ενός χαρακτήρα εμβληματικού για την κόμικ φιλολογία και επί των ίδιων βασικών αρχών φτάσαμε και στη νέα ταινία. Θες όμως το επίθετο "τελευταίος" στον τίτλο (προσωπικά, προτιμώ τον πρωτότυπο "χορό" από την "πράξη" που επιλέχθηκε στην Ελλάδα), θες η αναφορά σε αυτόν τον "Κώδικα" που τους ενώνει, θες το φινάλε;.. ο τρίτος Βένομ μάς προκύπτει αναπάντεχα μεν, καλοδεχούμενα δε έξτρα συγκινητικός. Εν μέσω του διαπλανητικού χάους, των ατελείωτων κυνηγητών, των φρικιαστικών τεράτων και του χαμού στο τρίτο μέρος του έργου, αναπτύσσεται μια έξτρα συναισθηματική άγκυρα όχι μόνο μεταξύ του Έντι και του Βένομ σε αυτό το ακατέργαστο bromance αλλά και με τους θεατές. Βοηθά το back story του πλανήτη των συμβιωτικών, όπως επίσης και το προδιαγεγραμμένο φινάλε, όμως όπως και νά 'χει, νιώθεις ένα κάποιο ισχυρότερο δέσιμο με όλα όσα συμβαίνουν στην οθόνη. Ένθετο διαμαντάκι αποτελεί η σεκάνς μέσα στο βανάκι της οικογένειας που θέλει να δει την περιβόητη Περιοχή 51, όταν όλοι μαζί τραγουδούν το "Space Oddity". Ενδεχομένως η καλύτερη από τις τρεις ταινίες, η "Τελευταία Πράξη" κλείνει (;) με αξιοπρέπεια το κινηματογραφικό κεφάλαιο του Βένομ, δίνοντας στο συμβιωτικό που αγαπήσαμε φωνή και ουσία. Αδυνατώ βέβαια να πιστέψω ότι τελειώσαμε οριστικά μαζί του, εκτός αν η Marvel και η Columbia θεωρούν ήσσονος σημασίας την επί της οθόνης συνύπαρξή του με τον φιλικό Σπάιντερ Μαν της γειτονιάς μας. Αν μη τι άλλο, μας το οφείλουν, η πρώτη για το "The Marvels" και η δεύτερη για τη "Madame Web".
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου