The Day the Earth Caught Fire (1961) (Α/Μ)

Ελληνικός τίτλος: Όταν η Γη πήρε φωτιά

Δράμα επιστημονικής φαντασίας των Pax/British Lion σε σκηνοθεσία Βαλ Γκεστ, με τους Έντουαρντ Τζαντ, Λήο ΜακΚερν, Τζάνετ Μανρό, Μάικλ Γκούντλιφ.

Όταν οι ΗΠΑ και η ΕΣΣΔ πραγματοποιούν από σύμπτωση ταυτόχρονες πυρηνικές δοκιμές, συμβαίνουν δραματικές εξελίξεις στις κλιματολογικές συνθήκες του πλανήτη. Η θερμοκρασία ανεβαίνει, πυκνές ομίχλες καλύπτουν το Λονδίνο ενώ η στάθμη του Τάμεση μειώνεται διαρκώς λόγω του νερού που εξατμίζεται. Οι δημοσιογράφοι της Ντέιλυ Εξπρές που καταγράφουν τα γεγονότα, συλλέγουν πληροφορίες που οδηγούν στο τραγικό συμπέρασμα πως ο άξονας της Γης έχει μετακινηθεί. Οι επίσημες πηγές της κυβέρνησης αρνούνται να επιβεβαιώσουν τα στοιχεία αυτά, έως ότου αποδεικνύεται πως η κατάσταση είναι ακόμα πιο ζοφερή, καθώς η μετακίνηση του άξονα του πλανήτη έχει οδηγήσει και σε αλλαγή της τροχιάς του.

Σπάνια, άγνωστη σχεδόν αλλά σπουδαία ταινία, βρετανικής παραγωγής, υπόδειγμα σύλληψης και εκτέλεσης και επιτομή του όρου "επιστημονική φαντασία". Το εμπνευσμένο σενάριο των Γουλφ Μάνκεβιτς και του σκηνοθέτη Βαλ Γκεστ, μολονότι είναι επηρεασμένο από τον πυρηνικό τρόμο όπως και αναρίθμητες αντίστοιχες ταινίες στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, δεν καταφεύγει σε φτηνά τρυκ για να προκαλέσει αγωνία ούτε "γεννά" μεταλλαγμένα τέρατα. Αντιθέτως, διαχειρίζεται το θέμα του εντός ενός απόλυτα ρεαλιστικού πλαισίου, παίζοντας με τις επιστημονικές πιθανότητες όχι μόνο για να κλιμακώσει το δράμα και τον τρόμο αλλά και για να μας αφυπνίσει ως προς το πόσο εύθραυστη είναι η ισορροπία του φυσικού μας κόσμου. Το πολύ ενδιαφέρον ντεκουπάζ όπως και η αφήγηση από τη δημοσιογραφική σκοπιά των γεγονότων προσθέτουν αληθοφάνεια και σοβαρότητα στο εγχείρημα, το οποίο χαίρει επιπλέον ενός καλοσκηνοθετημένου καστ και μιας φροντισμένης κατά το δυνατό καλλιτεχνικής διεύθυνσης, με τη σκηνογραφία και τα οπτικά εφφέ, παρά τους όποιους περιορισμούς σε μέσα και προϋπολογισμό, να αποτυπώνουν ατμοσφαιρικά τη ζοφερή πραγματικότητα της ιστορίας. Η αντίθεση του ασπρόμαυρου φιλμ με τη χρήση μονοχρωματικής τίντας σε ορισμένες σεκάνς ανεβάζει τον πήχυ της αισθητικής και της δραματουργίας, με τις σκηνές καταστροφής σοφά επιμερισμένες κατά τη διάρκεια του φιλμ. Δεν ξέρω εάν στο μυαλό τους οι δημιουργοί της ταινίας είχαν ένα τύπου B Movie α λα Αμερική, όμως το τελικό αποτέλεσμα υπήρξε κάτι πολύ σπουδαιότερο και διαχρονικό, τόσο θεματολογικά όσο και κινηματογραφικά. Έκοψε εισιτήρια στην εποχή της, κέρδισε BAFTA Σεναρίου, αναγνωρίστηκε από περισσότερους στα χρόνια που ακολούθησαν και πλέον συγκαταλέγεται μεταξύ των καλύτερων φιλμ για το τέλος του κόσμου.

Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Facebook και στο Instagram.