Bagman (2024)
Ταινία τρόμου της Lionsgate σε σκηνοθεσία Κολμ ΜακΚάρθυ, με τους Σαμ Κλάφλιν, Αντόνια Τόμας, Καρέλ Βίνσεντ Ρόντεν, Στήβεν Κρη, Αντέλ Λήονς, Γουίλλιαμ Χόουπ.
Ταλαιπωρημένος από τα χρέη, απογοητευμένος από τη δυσπιστία του αδελφού του για το επαγγελματικό σχέδιο που είχε κατά νου και καταπονημένος από τις ευθύνες έναντι της γυναίκας του και του γιου τους, ο Πάτρικ ΜακΚη επιστρέφει στην πατρική του αγροικία στο Νιου Τζέρσεϋ, όπου απασχολείται στην οικογενειακή επιχείρηση υλοτομίας. Το άγχος των περιστάσεων έχει επιβαρύνει την ψυχολογία του που επιδεινώνεται από τις αϋπνίες αλλά και από μια αίσθηση απειλής που νιώθει ότι πλανάται γύρω από το σπίτι του και απειλεί το παιδί του. Όταν οι παράξενοι ήχοι μέσα στη νύχτα, η κάποιες φορές αλλόκοτη συμπεριφορά του μικρούλη Τζέηκ αλλά και η προσπάθεια κάποιου να μπει στο σπίτι τους, ξυπνάνε μνήμες και φόβους από τη νεαρή του ηλικία, όταν ο πατέρας του είχε αναφερθεί στον θρύλο του Bagman.
Κοιτάχτε τώρα να δείτε τι έχουμε εδώ. Κατ' αρχάς έχουμε μία πολύ έξυπνη κεντρική ιδέα και ταυτόχρονα ένα πάρα πολύ ενδιαφέρον και εφιαλτικό πλάσμα, νέο σε σύλληψη και αρκούντως επιβλητικό. Η ιδέα ενός σκελετωμένου γέρου που καταδιώκει μόνο τα καλά παιδιά, τα οποία καραδοκεί να κλέψει και να τα βάλει στη φρικιαστική, μεγάλη δερμάτινη τσάντα του (εξ ου και ο Σακουλάνθρωπος" του τίτλου) είναι από μόνη της εντυπωσιακή, φρέσκια αλλά και παράδοξα οικεία (άρα "περνάει" στο κοινό ως θρύλος) και θα μπορούσε εύκολα να κατατάξει τον Bagman στο πάνθεον των πρόσφατων κινηματογραφικών τεράτων. Τι άλλο έχουμε στην ταινία; Έχουμε πολύ σοβαρές προθέσεις, μια γραφή στο σενάριο και μια προσέγγιση στη σκηνοθεσία που εμφανώς επιθυμούν να αποφύγουν την ατμόσφαιρα ενός ακόμα φιλμ τρόμου, φτιαγμένου να τρομάζει το εφηβικό κοινό του με "μπαμ-μπουμ" και άσκοπες τρομάρες, γεγονός που καθιστά το κλίμα της ταινίας αληθοφανές, τους χαρακτήρες σχεδόν υπαρκτούς και τις ερμηνείες άνω του μέσου όρου των αντίστοιχων παραγωγών.
Ξέρετε όμως τι έχουμε επίσης; Ένα άγχος που πηγάζει ακριβώς από τις καλές αυτές προθέσεις, οι οποίες εν τέλει γυρίζουν μπούμερανγκ στη δυναμική της ταινίας. Ο έρημος ο Bagman δεν εμφανίζεται όσο θα έπρεπε παρά μόνο στο φινάλε, ενώ η παρουσία του νωρίτερα είναι απλά υπαινικτική. Ως αποτέλεσμα, τα περιστατικά αγωνίας και τρομάρας υστερούν, δίνοντας τη θέση τους σε ένα διαρκές και αποτελεσματικό κλίμα απειλής που όμως από μόνο του δεν αρκεί για να κρατήσει την ταινία ψηλά σε ένταση. Και κάπου στο post production φαίνεται πως αυτές οι αδυναμίες ήταν ορατές και αποφασίστηκε να πνίξουν την ταινία με ένα απειλητικό underscore, το οποίο μοιάζει να μην σταματά ποτέ. Ο "Bagman" είναι από αυτές τις περιπτώσεις που παρουσιάζουν ένα αποτέλεσμα άνισο, τη στιγμή που όμως διακρίνεις πως τα συστατικά θα μπορούσαν να είχαν οδηγήσει σε κάτι πολύ καλύτερο και ξεχωριστό. Ειλικρινά πιστεύω πως το ενδεχόμενο ενός δυνατού sequel θα μπορούσε να χαρίσει επάξια στον Bagman μια θέση δίπλα σε άλλα επώνυμα τέρατα του σινεμά.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου