Carrie (1976)
Ελληνικός τίτλος: Κάρρι, έκρηξη οργής
Ταινία τρόμου της United Artists, σε σκηνοθεσία Μπράιαν Ντε Πάλμα, με τους Σίσυ Σπέησεκ, Έημυ Ίρβινγκ, Γουίλλιαμ Κατ, Νάνσυ Άλλεν, Τζων Τραβόλτα, Μπέτυ Μπάκλεϋ, Πάιπερ Λώρι.
Στα 16 της η Κάρρι είναι μια φοβισμένη κοπέλα, αντικείμενο χλεύης των συμμαθητών της στο σχολείο και θύμα της βίαιης καταπίεσης από τη φανατικά θρησκευόμενη και ψυχικά διαταραγμένη μητέρα της. Χωρίς να έχει ιδέα τι συμβαίνει με το σώμα της, όταν της έρχεται πολύ καθυστερημένα η πρώτη της περίοδος, πανικοβάλλεται, νομίζει πως θα πεθάνει, η μαμά της την αποκαλεί ακάθαρτη και μόνο μία δασκάλα τής εξηγεί πως αυτό που της συμβαίνει είναι απόλυτα φυσιολογικό και πως ουσιαστικά, από παιδί, γίνεται γυναίκα. Μόνο που η περίοδος δεν είναι η μοναδική αλλαγή στο σώμα της Κάρρι, αφού μαζί με αυτήν αρχίζει να αποκτά τηλεκινητικές δυνάμεις που δεν μπορεί φυσικά να ελέγξει. Προσπαθώντας να βρει και πάλι τη γαλήνη της, εκπλήσσεται ανέλπιστα όταν ένα δημοφιλές αγόρι την προσκαλεί στον χορό της αποφοίτησης, χωρίς όμως να γνωρίζει πως πρόκειται για το πρώτο βήμα μιας περίπλοκης φάρσας που της έχει στήσει μια συμμαθήτριά της.
Το κόκκινο του αίματος, της παρθενίας, της αμαρτίας, της περιόδου και της εκδίκησης λούζει τα πάντα σε τούτην εδώ την εμβληματική ταινία τρόμου του Μπράιαν Ντε Πάλμα, η οποία σηματοδοτεί και την πρώτη μεταφορά νουβέλας του Στήβεν Κινγκ στην οθόνη. Μονοσήμαντος τρόμος και μια απλοϊκά γλαφυρή, γραμμική αφήγηση χτίζουν καρέ το καρέ τη φρίκη του φινάλε, σε μια ιστορία που μπορείς να την αφηγηθείς με ελάχιστες λέξεις αλλά που κατέχει υπέρτατη κινηματογραφική δύναμη. Η "Έκρηξη οργής" είναι μια από τις σπάνιες και ευλογημένες περιπτώσεις όπου στουντιακή ταινία ασχολείται με καλλιτεχνική αρτιότητα και δημιουργική σοβαρότητα με τον τρόμο, αποσπώντας ερμηνείες κορυφής και συνδυάζοντας όλες τις διαθέσιμες κινηματογραφικές αρετές για να ολοκληρώσει το παζλ. Ο Μπράιαν Ντε Πάλμα, σε εκείνη τη δεκαετία της υπέρτατης έμπνευσης, καθοδηγεί μοναδικά τους ηθοποιούς του, αποσπώντας γήινες, ανεπιτήδευτες και οριακά "ερασιτεχνικές" ερμηνείες, επενδύοντας σε έναν ρεαλισμό που μαγνητίζει, εκμεταλλευόμενος όλα αυτά τα στοιχεία που μελλοντικά θα αποτελούσαν αναπόσπαστα κλισέ του είδους του νεανικού τρόμου. Συγκλονιστική η Σίσυ Σπέησεκ στον ρόλο της τρομαγμένης Κάρρι, τρομακτική η Πάιπερ Λώρι στον ρόλο της μητέρας της (αμφότερες υποψήφιες για Όσκαρ Α' και Β' Γυναικείου αντίστοιχα), η μουσική του συνήθη υπόπτου Πίνο Ντινάτζιο προσδίδει μια ειρωνική μελωδία στη φρίκη ενώ η σεκάνς του φινάλε σε στοιχειώνει για μια ζωή. Κέρδισε βραβείο ερμηνείας και σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Φανταστικού Κινηματογράφου του Αβοριάζ, επαινέθηκε από την κριτική, έκοψε τρελά εισιτήρια, γέννησε ένα αποτυχημένο και ξεχασμένο από όλους sequel και ένα μέτριο remake.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου