Lady and the Tramp (1955)

Ελληνικός τίτλος: Η λαίδη και ο Αλήτης

Κινούμενα σχέδια της Disney, σε σκηνοθεσία Κλάυντ Τζερόνιμι, Γουίλφρεντ Τζάκσον, Χάμιλτον Λασκ, με τις φωνές των Πέγκυ Λη, Λάρρυ Ρόμπερτς, Μπιλ Μπώκομ, Βέρνα Φέλτον, Τζωρτζ Γκίβοτ, Σταν Φρέμπεργκ. 

Η ιστορία της Λαίδης, ενός καλοαναθρεμένου κόκερ σπάνιελ, και του Αλήτη, ενός μούργου με τον οποίο συναντιούνται τυχαία και μαζί θα ζήσουν την πιο ρομαντική βραδιά της ζωής τους. Και εμείς, από την πλευρά μας, θα ζήσουμε την πιο ρομαντική βραδιά της δικής μας ζωής, σε εκείνο το δρομάκι, πίσω από το ιταλικό εστιατόριο, πάνω από ένα πιάτο με μακαρόνια και κεφτέδες, ακούγοντας το "Bella Notte".

Αλήθεια, πόσες σκηνές από την παγκόσμια φιλμογραφία έχουν κατορθώσει να μείνουν τόσο εμβληματικές αλλά και χαραγμένες για πάντα στο υποσυνείδητο όλων μας, όσο η σκηνή αυτή όπου η Λαίδη και ο Αλήτης μοιράζονται το ίδιο μακαρόνι, μέχρι που τα στόματά τους ενώνονται σε κάτι που μοιάζει με φευγαλέο φιλί; Κορυφαία στιγμή, μιας κορυφαίας ταινίας, η σεκάνς του "Bella Notte" έμελλε να γράψει ιστορία, μαζί με όλο το φιλμ και τις διαχρονικά αναγνωρίσιμες πλέον φιγούρες του. Και δεν είναι μόνο αυτή, άλλωστε. Το ίδιο εμπνευσμένη είναι και η εμφάνιση των δύο γάτων, της Σι και της Αμ, δίδυμες σιαμαίες αν δεν το καταλάβατε, που λένε άλλο ένα εμβληματικό τραγούδι στην ιστορία της Disney. Πραγματικά απορείς με πόσο ταλέντο μαζεμένο έχει τούτη εδώ η ταινία, αφού σεναριογράφοι και σκιτσογράφοι παίρνουν μια τρυφερή ιστορία και την απογειώνουν σε μεγάλα κινηματογραφικά ύψη, χωρίς ενδεχομένως να γνωρίζουν τότε πως γράφουν ιστορία.

Πρόκειται για τη 15η ταινία κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους της Disney που ήταν η πρώτη που γυρίστηκε σε σινεμασκόπ. Αυτό προκάλεσε έξτρα άγχος και πίεση στους σκιτσογράφους, οι οποίοι είχαν να γεμίσουν μεγαλύτερο χώρο στο φιλμ και να αντιμετωπίσουν για πρώτη φορά το φαινόμενο να μην αρκεί το κοντινό ενός χαρακτήρα για να γεμίσει την οθόνη. Λίγο πριν την προβολή της στους κινηματογράφους, και καθώς πολλές αίθουσες δεν ήταν εξοπλισμένες με τους αναμορφικούς φακούς που απαιτούσε το Σινεμασκόπ, ο Γουώλτ Ντίσνεϋ αποφάσισε να βγάλει την ταινία σε δύο εκδοχές: μία σινεμασκόπ και μία στο επίσημο ratio της Ακαδημίας για τους κινηματογράφους που δεν μπορούσαν να παίξουν την εκδοχή της ευρείας οθόνης, με τους έρημους τους καλλιτέχνες του στούντιο να τρέχουν να προλάβουν να "μετακινήσουν", στην απλή εκδοχή, τους χαρακτήρες που βρίσκονταν στην άκρη του κάθε πλάνου. 

Είτε το πιστεύετε είτε όχι, οι κριτικοί της εποχής δεν είχαν γράψει κολακευτικά λόγια για την ταινία που τη θεώρησαν ως μία από τις πλέον αδύναμες της Disney, κάτι που μέσα στα χρόνια ανασκευάστηκε, φυσικά.

Για περισσότερες κριτικές ταινιών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε μας στο Facebook στη σελίδα Cinemano.