The Haunting of Hill House (2018)

Ελληνικός τίτλος: Οι Δαίμονες του Χιλ Χάουζ

Μίνι σειρά τρόμου των Netflix/Paramount/Amblin, δημιουργία του Μάικ Φλάναγκαν που επίσης τη σκηνοθετεί, με τους Μίκιελ Χούισμαν, Κάρλα Γκουτζίνο, Τίμοθυ Χάττον, Χένρυ Τόμας, Ελίζαμπεθ Ρήζερ, Όλιβερ Τζάκσον-Κοέν, Κέητ Σίγκελ, Βικτόρια Πεντρέτι.

Το καλοκαίρι του 1992, ο Χιου και η Ολίβια Κρέην και μαζί τα πέντε μικρά τους παιδιά, μετακομίζουν στην έπαυλη του Χιλ Χάουζ, την οποία έχουν αναλάβει να ανακαινίσουν και στη συνέχεια να πουλήσουν. Σκοπός τους είναι αυτή να είναι και η τελευταία μεγάλη ανακαίνιση ώστε με τα χρήματα της μεταπώλησης να σταματήσουν την "τσιγγάνικη" ζωή σε υπό μετασκευές σπίτια και να αγοράσουν το δικό τους. Η παραμονή τους όμως στο Χιλ Χάουζ δοκιμάζεται όχι μόνο από τις διαρκείς τεχνικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν μα και από μια σειρά παράξενων φαινομένων και τρομακτικών εμφανίσεων που επηρεάζουν πρωτίστως την Ολίβια. Σήμερα, 26 χρόνια μετά, τα πέντε αδέλφια, αποξενωμένα από τον πατέρα τους και χωρίς τις καλύτερες των σχέσεων ούτε μεταξύ τους, αναγκάζονται να ξαναβρεθούν ύστερα από τη νέα τραγωδία που χτυπά την οικογένεια και να πραγματοποιήσουν ένα οδυνηρό ταξίδι στο παρελθόν και στην έπαυλη του Χιλ Χάουζ που στιγμάτισε για πάντα τη ζωή τους.

Σε μεγάλο κεφάλαιο του τρόμου και του φανταστικού εξελίσσεται καθώς φαίνεται ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Μάικ Φλάναγκαν, ο οποίος με τούτην εδώ την υποδειγματική σειρά μεταφυσικού τρόμου, εγκαινιάζει και το σερί επιτυχημένων (άλλων λιγότερο, άλλων περισσότερο) σειρών που υπογράφει αποκλειστικά για το Netflix. Σχέση αμοιβαία επωφελούς συνεργασίας, από τη μία επενδύει διαρκώς στην αναγνωρισιμότητα και στο ταλέντο του δημιουργού και από την άλλη προσφέρει μια πολύ ενδιαφέρουσα και καλλιτεχνικής αξίας ματιά σε ένα είδος παρεξηγημένο και ταλαιπωρημένο μέσα στα χρόνια. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο Μάικ Φλάναγκαν στηρίζει τους "Δαίμονες του Χιλ Χάουζ" στο ομότιτλο βιβλίο της Σίρλεϋ Τζάκσον, γραμμένο το 1959 και το οποίο έχει ήδη μεταφερθεί δυο φορές στο σινεμά ("O στοιχειωμένος πύργος" του Ρόμπερτ Γουάιζ το 1963, και "Το στοιχειωμένο σπίτι" του Γιαν ντε Μποντ το 1999), χρησιμοποιώντας τον τρόμο και το μεταφυσικό για να αφηγηθεί μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία. Δεν θυμάμαι άλλη περίπτωση όπου ένα θρίλερ με στοιχειά και φαντάσματα να με είχε συγκινήσει τόσο πολύ. Είναι και το σενάριο από τη μια μεριά, είναι και η σκηνοθεσία είναι και οι ηθοποιοί. 

Με την αφήγηση κατακερματισμένη αλλά παράλληλης τροχιάς στον χρόνο, μεταξύ του τότε και του σήμερα, το καθε επεισόδιο βυθίζεται στο δράμα του παρόντος των ηρώων, ενόσω μας δίνει στάλα-στάλα τις πληροφορίες για όσα τότε είχαν πληγώσει ανεπανόρθωτα την οικογένεια. Είναι αξιοθαύμαστη η περιγραφή των χαρακτήρων καθώς και ο τρόπος που ένα πολύ φροντισμένα επιλεγμένο επιτελείο ηθοποιών τούς υποδύεται. Ο επιτυχής συνδυασμός κειμένου και απόδοσης προσδίδει στη σειρά ένα αξιοθαύμαστο επίπεδο ρεαλισμού το οποίο σε κάνει να αποδέχεσαι πλήρως την αληθοφάνεια των γεγονότων και κατά συνέπεια ανεβάζει την ένταση της αγωνίας και του τρόμου. Την ίδια στιγμή, η σκηνοθεσία του Μάικ Φλάναγκαν, πέραν της καθοδήγησης των ηθοποιών, παρουσιάζει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και στον τρόπο που τους κινηματογραφεί, τόσο με ανεπιτήδευτα αλλά ουσιαστικά μονοπλάνα, όσο και με κάδρα διακριτικά διαταραγμένα που αλλοιώνουν την αντίληψή μας, στερώντας μας πληροφορίες. Σε αυτό φυσικά έχει την αστείρευτη βοήθεια του διευθυντή φωτογραφίας (Μάικλ Φιμονιάρι) και του εξαιρετικού μοντάζ. Υποβλητική η μουσική των αδελφών Νιούτον, αξέχαστος μέσα στη συντριβή του ο Όλιβερ Τσάκσον-Κοέν στον ρόλο του μικρού αδελφού.

Για περισσότερες κριτικές ταινιών, θεατρικών παραστάσεων, τηλεοπτικών σειρών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε το Cinemano στο Instagram.