Raoul Taburin (2018)

Ελληνικός τίτλος: Ο αξιαγάπητος κύριος Τροχίδης

Οικογενειακή κομεντί της Wild Bunch, σε σκηνοθεσία Πιερ Γκοντώ, με τους Μπενουά Πελβούρντ, Εντουάρ Μπαιρ, Σουζάν Κλεμάν, Βικτόρ Ασσιέ, Γκρεγκορύ Γκαντμπουά.

O Ραούλ Τροχίδης είναι ο μεγαλύτερος μάστορας των ποδηλάτων. Αρκεί να αφουγκραστεί το ποδήλατο που του παραδίδουν στο εργαστήριό του για να εντοπίσει και το πλέον απειροελάχιστο πρόβλημα. Όμως, παρά τη βαθιά του γνώση και την πολύχρονη εμπειρία, ο Ραούλ Τροχίδης κρύβει ένα μεγάλο μυστικό: ο ίδιος δεν ξέρει να κάνει ποδήλατο. Παρά τα εντατικά μαθήματα του ταχυδρόμου πατέρα του, ο Ραούλ δεν κατόρθωσε ποτέ να κρατήσει την ισορροπία του ούτε για μισό μέτρο. Μόνο που οι περιστάσεις έκαναν πάντοτε τους κατοίκους του μικρού του χωριού να πιστεύουν πως είναι από τους καλύτερους ποδηλάτες του κόσμου. Και κάθε φορά που αποφάσιζε να εμπιστευθεί την αλήθεια σε κάποιον, τα αποτελέσματα ήταν τραγικά.

Ένα κόμικ του Σεμπέ, εικονογράφου του Μικρού Νικόλα, μεταφέρεται στο σινεμά σε μια ταινία της οποίας το συναίσθημα και η αθωότητα της ψυχής της υπερβαίνουν κατά πολύ το κινηματογραφικό της μεγαλείο. Με πιο απλά λόγια, αισθάνεσαι περισσότερα από αυτά που βλέπεις, αφού το σενάριο δεν τη βοηθά να απογειωθεί (σε αντίθεση με τον κ. Τροχίδη), με αυτήν την ατελείωτη αφήγηση που στέκεται εμπόδιο και στις ερμηνείες και στην τελική ματιά της ταινίας που δεν αποκτά ποτέ αυτόνομη οντότητα. Δεν μπορώ να ξέρω για ποιον λόγο επελέγη να αφηγείται τα πάντα ο Ραούλ Τροχίδης και να επιτρέπει στις διαλογικές σκηνές να λειτουργούν μόνο σαν αμήχανες βινιέτες. Ναι, είναι πολύ καλογραμμένα αυτά που λέει και ο τρόπος με τον οποίο τα αφηγείται ο Μπενουά Πελβούρντ τα κάνει ακόμα πιο ενδιαφέροντα, αλλά εξακολουθεί να είναι θέμα πως σχεδόν τα 2΄3 της ταινίας είναι εικονογράφηση της αφήγησης. 

Όμως, εδώ έρχονται το συναίσθημα και η αθωότητα της ιστορίας να καλύψουν τα όποια της προβλήματα και να σε πλημμυρίσουν με μια τέτοια παιδική γλύκα που τελικά της συγχωρείς όλα τα υπόλοιπα. Η τραγική ειρωνεία ενός μάστορα ποδηλάτων που δεν ξέρει ποδήλατο αλλά και που δεν τολμά να το παραδεχτεί γιατί όποτε το έκανε κάτι κακό συνέβαινε, λειτουργεί τόσο συμβολικά όσο και χιουμοριστικά, την ίδια στιγμή που οι εικόνες που βλέπεις στην οθόνη είναι γεμάτες ομορφιά και παραμυθένια διάθεση. Η φωτογραφία της Κλαιρ Ματόν μετατρέπει τους φυσικούς χώρους σε τεχνητό σκηνικό, ενώ το μοντάζ του Ερβέ νε Λυζ δίνει ρυθμό στις εικόνες που ντύνουν την αφήγηση. Είναι τόσο καλοδουλεμένα αυτά τα σημεία του φιλμ που σε κάνουν να αναρωτιέσαι πόσο καλύτερο ενδεχομένως θα ήταν εάν η αφήγηση ήτα τόσο μίνιμαλ όσο και οι διάλογοι. Μπορεί να είναι άνισο το τελικό το αποτέλεσμα, μα η ψυχή του Αξιαγάπητου κ. Τροχίδη είναι τόσο μεγάλη που σε κάνει μια τεράστια αγκαλιά και σου ζεσταίνει την καρδούλα.

Για περισσότερες κριτικές ταινιών και παρουσιάσεις κινηματογραφικών αιθουσών, ακολουθήστε μας στο Facebook στη σελίδα Cinemano.

Αν αγαπάτε το γαλλόφωνο σινεμά, θα βρείτε κείμενα και κριτικές από το αρχείο του Cinemano, εδώ. Για περισσότερες κομεντί, κλικ εδώ.